Londres ten o problema de que as cousas para ver pechan moi cedo, e non están tan pegadas como en Roma, que a medida que vas andando xa vas vendo todo. En Londres non, en Londres hai tirada entre cousa e cousa. Ademáis, na miña experiencia, as cousas que están xuntas non valen moito a pena. Vou poñer un exemplo. Ti colleste o metro ata Saint Paul, sales da boca do metro, daste a volta e ves unha marabillosa catedral (Ou se fas coma min, sales do metro e sigues para adiante un kilometro ou así e despóis preguntas). A catedral de Saint Paul... a ver... porrenla en comparación coa de Santiago (bueno, moi bonitiña asi en marmol blanco e todo eso pero nada, non hai color). Baixando coa intención de cruzar o Tamesis, tes a un paso a ponte do millenium (Millenium Bridge, como era de esperar por outra parte). A ver... tamén e porrenla en comparación coa ponte do milenio de Ourense. A verdade e que habia unha cantidade de xente mundial na ponte esta, pero é unha cousa cativa de carallo. Esta ponte desemboca nunha antigua central electrica reconvertida a museo (Tate Modern ou algo así). Eu xa facía anos que tiña a sensación de que entrar nun museo que poña "moderno" ou "contemporaneo" é unha perda de tempo (sen embargo, se para o ano que ven acabo en Nova Iorque como teño pensado vai ser ineludible a visita o MOMA). Pois eso, que tendo o MARCO en Vigo irse alá a proposito a ver o Tate MOdern este de marras pareceme excesivo, case tanto como ir a Vigo a ver o MARCO. Todo porrenla. Polo menos do MARCO saín dunha volta cun paquete de cromos, mentres que do de Londres saín con moitas dudas. ¿Por qué un fulano que chanta un espello no medio dunha sala se pode considerar artista? ¿que significaba o cuadrado amarillo pintado na parede cun somier dunha cama colgado dunha escarpia? ¿que significaba a palmera xigante tirada no chán? ¿e a reproducción da Venus de Milo rodeada de manoplas? Pois eso, xa sabedes, arte moderno...
Sen embargo en Londres hai outras cousas dignas de ver. O primeiro día que fixen turismo por ahí (e por recomendación de Justine) deixeime caer por Westminster. Como ten parada de metro propio decidín tomar ese medio de transporte. O metro é unha cousa extraña. Mentres que pola estación de Cesures pasa un tren cada 3 horas, por unha estación de metro pasa como moito cada 3 minutos. E sin embargo a xente corre por medo a perdelo. E empuxanse uns ós outros como si lles fose a vida en eso. Non sei, será que son de aldea e nunca entendín o tema das prisas. Pois eso, chegei a Westminster e a riada de xente que saia do metro levoume a subir unhas escaleiras e ver a luz do día. E de frente un edificio en obras. A riada saía cara a esquerda e eu deixeime guiar, porque eles saberán a onde hai que ir. Enton crucei un río e dinme de conta de que empezaba a aparecer nun feixe de fotos que a xente sacaba cara algo que quedaba ás miñas costas. Dinme a volta e alí estaba. Rodeado dunhas vallas na súa parte inferior debido a algún tipo de obra, levantabase o Big Ben, que como o seu propio nome indica e big. Eu incluso diria máis, very very big. De feito máis tarde cando volvín a coller o metro para voltar para a casiña mirei para arriba dende a a porta pola que saín e comprendín que era normal que non o vira, o que tal hai que levantar a vista. Que dolor de pescozo. E bueno, por esa zona está o London Eye, os xardíns españois (que solo van ver os españois creo eu) e a abadía de Westminster (que sabe dios qué é unha abadía, pero como dicia Joey o de Friends, realmente é a mellor abadía que vin na miña vida).
Entre outras cousas frikis de londres (que hai miles e miles) atopamos unha curiosa en Baker Street. Seguramente a algúns vos sone o nome desta calle por unha entrañable canción de chunda chunda. Os que sexades un pouquiño mais frikis igual vos sona pola versión orixinal de Gery Rafferty (non sei como se escribe). Pero para os que sexades suamamente máis frikis seguramente saberedes que no 221 B desa rúa vivía Sherlock Holmes. Ahora mismiño hai alí o museo do detective (e na saida do metro hai unha xeitosa estatua súa tamén). Na porta do museo esperate un fulano vestido con capa, un sombreiro galáctico e fumando en pipa (estará concienciado co do cambio climatico e para aforrar papel...). Bueno, pois eso, un feixe de frikadas.
Unha visita obligada é o British Museum. Cheo de cousas de artistas britanicos, estaredes pensando vos meus benqueridos pero ignorantes lectores... Pois non, é toda unha colección dos saqueos que os ingleses fixeron polo mundo. Eu creo que non se levaron o Peñón de Xibraltar para alá por non poñerse a picar (que claro, atopate ti uns esclavos andaluces que den un pau a ajua...) Alí había de todo: os frisos do Partenon, movidas dos esquimales, miles de millóns de pezas de vaixela da dinastía Ming (e da Quing)... De feito hai tal cantidade de louza do chinorris que por eso acabaron popularizando o de levar a camida en caixiñas de cartón en vez de en platos. Pero eso non é nada. Para mín o roubo mais espectacular foi o dun Moái da Isla de Pascua. Curiosamente na plaquiña explicativa xa pon: Esta estatua roubamola ou "tomamola prestada" da Isla de Pascua no ano X (sendo X unha incognita para min por falta de memoria). Pero sin embargo esta non é a maior atracción do British Museum. O centro de atención alí e a pedra de Rosetta, empregada por Champollion para descifrar que nos contaban os exipcios cando escribian nunha parede: paxaro, flecha, flecha, arco, sol, fulano con media area bailando raro. Pasei por diante da pedra unhas 3 veces pero nin me din de conta (a verdad e que últimamente ando despistadisimo). E eso que é grande, que o fulano que a fixo non coñecia o concepto do "diccionario de bolsillo". E bueno, impartindo cultura vouvos enseñar cómo funcionaba o tema, e dicir, cómo escribian os exipcios. Para escribir "gato" eles íanse á onomatopeia, e dicir, o clásico miau (que para eles e "miw"), entón o que facían era escribir o simbolo do M, despois o do I, e despois o do W (ou duas veces o do V, eso xa non sei). E ata ahí moi ben, se non fora porque despóis sentian a necesidade de debuxar o que ven sendo un gato. Joder chavales, se ides debuxar o gato pasade de escribir o miau este de marras, ¿vale? Se en vez de dar tantas voltas para escribir gato simplemente fixeran o último debuxiño, co tempo que aforraron podían haber feito un par de piramides máis, ou incluso unha bonita urbanización de piramides con piscina.
E eso, que vin un feixe de cousas máis, pero estas parecenme as máis salientables, e como estou ata o carallo de escribir, e vos de ler pois vouno ir deixando. Esta é probablemente a miña penúltima entrada sobre a vida londinense. A ver se en breves vos conto temas de sair por ahí, onde beber, e que che contesta un camarero cando lle pides duas estrellas e unha tapa de callos. Ala guapitos de cara, xa nos veremos. See you!
