De dictador a dictador...

Los amores perros

2011-11-08T10:51:00.001+01:00

Ola! Canto tempo, non?

Resulta que fai anos, na escola, en algún tipo de clase (seguramente ciencias) surxíu o tema do sexo. Concretamente o sexo entre cans.

Como pasaron uns anos non tou moi seguro do tema, asique para documentarme busquei en google "como copulan los perros", frase que, por outra parte xa me propuxo o propio google. Alí (concretamente en yahoo respuestas Arxentina), confirmouse a idea que tiña de que unha vez penetrado aumenta a zona do glande do cadelo e pechase o anel vulvar da cadela, co que se da o efecto clásico coñecido como "os cans quedan pegados". Como a primeira vez que escoitei isto eu era moi pequeno, a miña mente asociou automáticamente un ancla. Xa ves, a miña mente funciona así. Sen embargo recordo a frase coa que rematou a exposicion do/a mestre/a (non recordo quen era, pero recordo o que dixo). A emotiva frase final foi: "por iso é cruel tirarlle pedras os cans cando están copulando". Si chavales, isto é verídico. Faltoulle concretar cal sería un bo momento...

E diredes vos, a que ven todo isto? Pois non sei, estaba onte vendo o debate e veume isto á cabeza, non sei moi ben por qué.

En fin, ata loguiño.

Probando?

2011-10-08T20:58:00.001+02:00

Supoño que isto é o único que me queda por probar se funciona

Loco

2011-01-12T21:43:00.002+01:00

¡Ola! Unha vez rematadas as "vacacións" vou ver se consigo escribir aquí algo.

Dun tempo a esta parte sinto que se me vai a cabeza bastante, cara cousas que non teñen ningún tipo de relación co que estou facendo neste momento. Por exemplo, fai unhas horas viña falando no coche con Chaves e el falaba de ir mirando de buscar choio, o que eu lle respostei que os bonobos poden chegar a bicarse e mordisquearse eroticamente durante 12 minutos antes de lanzarse ó coito (para un bonobo isto é un record, un bonobo se pode primeiro follase un sofá e despois unha lampara). E a miña mente vai así, brincando pensamento en pensamento sen un nexo de unión. E a min, a verdade, empeza a preocuparme un pouco. Sinto como se dentro de non moito tempo (vale, un par de décadas) me vise como os vellos seniles, que están todos xuntos en talleres para a terceira idade nos que adestran a mente intentando pasar pezas de formas e cores variadas polos soportes adecuados (fijo que vichedes ó que me refiro en algún deprimente telediario)

Ademais, últimamente falo moito solo, pero disto de frases soltas, que non teñen ningún sentido nin para min, e que cando me sucede en público intento enlazar como podo (e o dos bonobos non ten que ver con eso). Isto antes pasabame cando estaba quedando a durmir, nese estado de semiconsciencia no que se me pode someter a un interrogatorio que sen problema de ningunha clase contestarei con toda a verdade. Se cadra e eso, levo unha vida tan deixada que estou nun estado de permanente pre-sono. Non sei, teño que mirar de espabilar con algo.

Vemonos o mércores.

It's raining men

2010-12-16T11:39:00.004+01:00

Ola.

Xa sei que dixen de escribir os mércores, pero non se me ocurría nada de que falar, en parte debido a que abandonamos ó pirado que nos daba clases de piano, e que a miña vida privada tampouco da moito de si. Pero bueno, buscando polos borradores que tiña por aquí, apareceu un tema que me pareceu curioso cando o descubrín.

Resulta que hai un fenomeno (bueno, fenomenos hai moitos, pero voume centrar nun en concreto) denominado "chuvia de animais" que parece ser que está bastante documentado. Imaxínate que estás tirado no sofá vendo Sálvame coa túa batamanta posta. De pronto sintes que fora está tronando pero dache pereza levantarte a ver, posto que que trone tampouco é algo tan extraordinario. Sen embargo, cando chega a hora da merenda, levántaste e botas un ollo pola fiestra, e o que atopas na rúa é un chan cheo de ras, ou sapos, ou de bermejuelas (unha bermejuela é un ciprínido do que xa vos falarei outro día). Parecer parecería extraño que tal cousa puidera pasar, pero as veces ocorre, e dende xa foi moitos anos.

Parece ser que cando un tornado se pousa sobre o mar, un río ou un lago, pois colle máis forza porque recarga humidade (ou eso din, eu non son un entendido do tema). Se colle a forza suficiente e coincide que nese momento hai un banco de peixes xusto debaixo, pode absorvelos (como cando na peli Twister voan as vacas), levandoos a bastante quilómetros de distancia, e que, cando a forza centrífuga do tornado é superior á forza centrípeta (si, son dúas palabras que existen) porque o tornado se está desfacendo, os animais poden ser disparados a bastante distancia de onde esto ocorre, e dicir, un tornado pode crearse en Vilagarcía, recargar en Catoira, desfacerse en Setecoros e aparecer unha chuvia de animais no Muronovo.

Xa sei que pode parecer estupidísimo, pero tense noticia destes fenomenos, e de outros parecidos. Como esta chuvia de arañas, que se elevaron debido a que grazas ó seu pequeno tamaño foron arrastradas pola evaporación da auga, pero a idea ven sendo a mesma.

A explicación científica a este fenómeno atopoulla outro fenómeno da física que merecía ser mencionado nesta bitácora miña: André-Marie Ampère. Efectivamente, o señor que lle puxo nome ós amperios, un tipo de mente aberta que o mismo che podaba a viña que che facía a depilación laser. Un fenómeno da ciencia, do que falarei outro día. Pero por hoxe vai chegando.

Ah, unha cousa curiosa. Os tornados fórmanse a partir dunha nube, e dicir, na parte de arriba teñen que ter unha nube. Debido a iso, en Cuba e algúns países máis da América de fala hispana ós tornados denomínaselles "rabos de nube". Xa vedes, cando un idioma chega con falalo para ser poeta... E ata aquí por hoxe.

Vémonos o mércores.

All the world is green

2010-12-09T21:48:00.002+01:00

Ola.

Xa sei que quedei de escribir cousiñas os mércores, pero o señor pirado ten unha capacidade incrible para enganchar ó seu público, sen contar o tema de que a miña conexión non é todo o constante que me gustaría (índa que non me debería queixar, a verdade). Pero bueno, ó tema.

Recordo que fai bastante tempo, xogando ó trivial saíu unha pregunta da cal non souben a resposta, pero que me quedou grabada para futuras partidas: ¿cómo se coñece ó século V a. de C.? E a resposta é o século de Pericles. É un nome curioso, adxudicanlle todo o século a el, e viviu 66 anos. Contalle ti que entre a infancia, a idade do pavo e a senectude pois podían chamarlle o medio século de Pericles. Pero ¿quen é este fulano? Segundo a wikipedía foi un gran dirixente, honesto, cunha imponente voz e unhas excepcionais dotes de orador. E dicir, un arxentino (se non temos en conta o de honesto, claro). Pero o gran mérito que lle dan é saberse rodear de xente moi lista e moi preparada e intelixente. Pois xa ves ti... vaia mérito...

E dicir, un tipo que o único que fixo na súa vida foi coller fama e botarse a durmir ten todo un século de homenaxe. Sen embargo, un auténtico fenómeno da física (o David Beckham da física si se me permite) como é Planck vese ninguneado. E dirás ti, ¿quen e Planck? Pois Max Planck é:

un tipo que ten o seu propio sistema de unidades, (que por certo, teñen páxina no facebook, pero non lle gustan a ninguén)
un tipo que da nome a unha das constantes máis importantes da física (no principio de incertidumbre, o producto entre a variación do posición teórica e a variación do tempo teórico é como mínimo a constante de Planck entre catro pi),
un tipo en cuio nome se entrega un dos premios máis importantes da física moderna,
un tipo que foi quen de atopar a ecuación matemática que calcula a cantidade de radiación que emite un corpo negro (signifique o que signifique isto),
un tipo que calculou a partires de que lonxitude o espacio deixa de ter xeometría clásica (eso que lle gusta tanto ós físicos da curvatura), e o universo deixa de ser euclídeo,
un tipo que, joder, ten o seu propio crater na Luna.

Pois a este fenómeno tamén lle adicaron unha certa porción de tempo. Ó meu entender deberíanlle haber adicado toda a cuarta dimensión, pero sen embargo ten que conformarse cunha porción de tempo ínfima, de apenas 10^-43 segundos, é dicir, un cero, unha coma, corenta e dous ceros e despois un un, segundos. E dicir, menos do que tardas en dicir "xa". Incluso menos do que tardas en pensalo. Tiverón a decencia polo menos, de deixar que fora a primeira fracción de tempo do universo, cando a gran pelota do Big Bang empezaba a estallar. A ese periodo de tempo chamaselle época de Planck. Tamén ten páxina no facebook, e tampouco lle gusta a ninguén. Que inxusto é o mundo.

Vemonos o mércores.

Ratones coloraos

2010-12-02T21:33:00.003+01:00

Ola.

Xa sei que a semana pasada dixen que ía intentar escribir todolos mércores... e bueno, intentar intenteino. O que sucedeu é que onte, cando cheguei a casa, xa era hoxe. E aínda que chegara a tempo... pois non había luz. Curiosamente tamén levamos unha semana ou así sen teléfono, asique se nun futuro vedes que teño pinta de levar unha temporada sen ducharme pois non vos vaiades a extrañar, que calquera día quedamos tamén sen auga.

Tiña idea de mezclar un par de ideas completamente dispares, pero debido a que onte non puiden escribir, esa idea cambiou. E tiña idea de contar porque non escribín onte, que é porque coñecín a un pirado, autor de grandes frases, e ó que parece ser verei con certa frecuencia (semanal concretamente).

Ía contar como (e sempre según el) a música pasou de ser o primeiro arte (arquitectura), a ser o séptimo (cine). Como é capaz de escoitar música moi baixa nun bar, e distinguir calquera instrumento porque fixo taichí. Como ten un piano dunha marca da cal solo hai dous exemplares en España (o outro débeno vender, segundo busquei por aí). E podería contar moitas cousas, sen embargo mentres escribo esto, de fondo teño a tele posta e están botando o programa de Wyoming, no cal apareceu Mercedes Milá dicindo: "Internet es el mejor invento de la historia, junto con Gran Hermano". E como esta burrada me pareceu máis grande que as do Señor Pirado, pois vou plantar ata a semana que ven.

Vemonos o mércores.

La soledad de los números primos

2010-11-24T23:59:00.002+01:00

Hola.

Fai un par de meses tomei a decisión de comezar a escribir con certa periodicidade neste curruncho que dedico ás barbaridades que se me ocurren e as cousas que atopo por aí e que me chaman a atención o suficiente como para desear compartilas contigo (sexas quen sexas e estés onde estés). Tratábase dun deses plans que non sempre levo a cabo, pero que como carecen de importancia pois tampouco me representan ningún tipo de trauma (e para ti tampouco, supoño). Hoxe sen embargo vou intentar darlle forma ó que parece unha desas promesas de ano novo, como apuntarse ó ximnasio ou aprender inglés ou deixar de fumar ou apostatar ou... eu que sei.

Cando decidín volver a darlle vidilla a esto pensei: "vouno facer semanal, como os artigos de opinión dos suplementos dos fins de semana dos periodicos". E tiven claro que ía ser os mércores. ¿Motivos? Home, pois motivos sempre hai pero son tan estúpidos que non veñen ó caso. O conto é que en principio algo hei de intentar contar todalas semanas, inda que sexa unha tontería, unha barbaridade, ou bueno, un plagio, que tampouco sei por qué está tan mal visto. Imaxinadevos que sae Belén Esteban dicindo que escribiu un libro chamado "El Quijote", pois seguramente media España se molestaría en ler un pouco, pero claro, Belén Esteban é unha tipa que preguntada por tres montañas respondeu: "O Teide, a montaña rusa, e non sei máis". E así nos vai (que conste que eu son da Esteban, ¡¡ARRIBA LA ESTEBAN!!).

Pero bueno, deixemonos de trapalladas, que se cadra para a semana que ven xa non estou aquí novamente. Pois eso, ó tema...

Fai un tempo deambulaba eu bastante por esta biblioteca que hai aquí ó lado, que como é de baixo presuposto pois non fai moita renovación literaria, pero como cando a hai gostan de amosala pois teñen unha mesa na entrada expoñendo as novas adquisicións. E por alí deben andar os de Crepúsculo, os de Millenium e algún máis así tamén coñecido. Sen embargo a min chamoume a atención outro, o que da nome a esta entrada. Lendo a contraportada e vendo quen o escribiu (Paolo Giordanno creo recordar) pois ves que é un tipo que se está doctorando en matemáticas ou algo así (non me lembro ben a verdade), e inda que o libro, dados estes antecedentes podería parecer que versa sobre matemáticas pois nada máis alá da realidade. Toma como pretexto a existencia duns números primos, denominados xemelgos (que son aqueles que están separados por dúas unidades, como o 11 e o 13 ou o 881 e o 883) para poñelos en similitude coa xente que está tan cerca, pero o mesmo tempo está tan lexos (que tierno e entrañable me quedou, xa debe de haber máis de unha a pingar). E desarrolla esta historia como a "curiosa" historia de amor (que non chega a ser tal) entre unha anorexica, coxa debido a un accidente de esquí cunhs 8 anos, e un xenio das matemáticas, que ten un comportamento pseudoautista dende que cuns 12 ou 13 anos e estando ó cargo da súa irmá , que sí era autista, a abandonou para ir a unha festa, morrendo ela afogada nun río. Efectivamente, a trama arrandealle o nabo. E a verdade é que está bastante ben contado, ou polo menos a min gustoume, inda que supoño que será porque me gustan as historias que acaban mal.

Todo isto, a parte de ser certo, tamén é unha escusa para falarvos doutro tipo de números que descubrín dun xeito que non ven ó caso. Os números felices que son aqueles que, sumando o cadrado dos dixitos que os forman, de xeito repetido, acaban devolvendo como valor a unidade. Por poñer un exemplo: o número 32. 3 ó cadrado é 9, e 2 ó cadrado é 4. Sumados dan 13. Repetimos o proceso. 1 ó cadrado é 1, e 3 ó cadrado sigue sendo 9 (salvo novidade de última hora) que sumados dan 10. 1 ó cadrado é 1 e 0 elevado á maior parte dos números que coñezo da 0, asique sumados dan 1. Co cal 32 é un número feliz. Deducimos (eu polo menos) que 23 tamén vai ser. Por certo, 23 é un número do carallo, se non vede a película de Joel Schumacher (eu non a vin, pero falaronme dela).

Acabo de deixar en microsiervos, na sección de xogos, unha pequena trapallada matemática a ver se o sacan... Un par de números primos xemelgos que sexan felices ó mesmo tempo, para darlle un bonito contrapunto ó libro de Paolo Giordanno. Xa veremos que me contan.

Vemonos o mércores.

Never say no to Panda

2010-10-07T16:55:00.002+02:00

Do mellor que vin en moito tempo (sacado de aquí)

Maldito paro

2010-09-28T23:53:00.004+02:00

Hola!

Estou no paro (vaia por Dios...), pero bueno, a importancia desta frase veremola dentro dun chisco.

Resulta que sucede que hoxe pola mañá levanteime as 7 e fun ata Vilagarcía a facer unha serie de actos de vital importancia, como sacar unhas fotos tamaño carné.

Tamén solicitei a tarxeta sanitaria europea porque mañá marcho a Alemania (ah si, vou ir a Alemania, por se non volo contara), chegarame dentro de 10 días (mala suerte).

Tamén fun pola miña nova oficina do Santanter (despois da macroestafa que houbo na "sucursal" de Pontecesures parece que as cousas van volvendo o seu cauce.

Tamén fun pola oficina de Caixanova a romperlle un pouco a cabeza ó Niki e a pagar as taxas da escola de idiomas.

Tamén fun á escola de idiomas a matricularme (español para extranxeiros, por se teño que emigrar). Por certo, na porta da escola de idiomas hai unha pintada moi xeitosa, así imitando o azulexo que poñía "Ambiciones" (como a finca de Jesulín). Outro detalle curioso e que a cafetería de alí ainda está en periodo de subasta, e tiña un papeliño na porta cos requisitos e o baremo e todo iso. No punto 5 ou 6 poñía que terían preferencia as persoas que coa explotación da cafetería accederan o seu primeiro emprego, punto e seguido (dentro do mesmo apartado), terán preferencia os que poidan acreditar experiencia no mundo da hostelería. Moi coherentes os do baremo este de marras...

Tamén falei con moitos gitanos (ganas de matar aumentando).

E por último, fun a apuntarme no paro. Tal como descubrín fai uns días grazas a Chaves pois resulta que se saes do pais pois tes que avisar, non vaia ser o demo que te atopen choio e ti estes en Andorra ou en Xibraltar. Tamén solicitei un código para poder selar a tarxeta dende internet (efectivamente, internet é algo máis que porno). Cando cheguei a casa accedín ós meus datos como demandante de emprego e vin que podía acceder ó curriculo que empregan na busca dun traballo para min. Dinlle a abrir e apareceume este documento, bastante simpático:

Vaia por Dios, como podedes observar no remarcado en color verde, parece ser que teño un título en artes plásticas e deseño e deportes. Pois ufff, a min de todas as artes, as plásticas son as que peor se me dan, por non falar do ambito dos deportes claro... E bueno, son os únicos estudios que teño (vaia genio me tocou para cubrir ficha no INEM...). E digome eu... sendo eu artista de cine, ¿en que campos me buscan traballo? Pois como ben indica a seguinte imaxe...

Efectivamente, como técnico en electrónica. Non sei como andará a demanda de técnicos en electrónica sen coñecementos de electronica pero que sepan de artes plásticas en España, afortunadamente nunca o saberei, porque so me buscan choio no meu concello... E se este cúmulo de atrocidades, falacias e barbaridades non fose abondo, resulta que poñen que teño dispoñibilidade para facer esforzo físico. Esa e a proba última de que todo o que pon o meu curriculo do INEM é producto da imaxinación dunha tipa trastornada. Ten pinta de ser moi útil isto do INEM... Xa mo dicía meu primo, ti co mangante que es non te apuntes no paro, que ainda se van equivocar e che van atopar traballo. Olvidate, estes non me atopan traballo nin por error.

En fin, pois o que íamos, que mañá marcho a Alemania e cun pouco de sorte igual podo comentarvos como vai a viaxe dende o meu novo e flamante twitter (estreado para a ocasión) ou no facebook, que non comparto con extraños (ese é so para a xente de confianza, os que terán que ir a declarar no meu xuizo por falsidade documental...).

Un saudo e auf wiedersehen (ou como se diga)

El día del Señor

2010-09-22T15:54:00.005+02:00

Hoxe, mentres almorzaba, puxenme a ver un pouco a televisión. Concretamente a sexta, pois estaban a botar futurama (estaba acabando). Despois empezou padre de familia (serie que en xeral non me apasiona, pero que sempre ten algún detalle). No medio do capítulo (no que Peter se dedicaba a dar patadas voladoras despois de ver unha peli do finado de Patrick Swayze) pois botaron anuncios. Pero non calquera tipo de anuncio, anuncios dos da teletienda, que para min, son os mellores (seguramente xa vos derades de conta cando vos falei do gymform vibro max, co que 15 minutos enriba da máquina equivalian a ir á Coruña correndo e recorrete o Ikea en hora e media).

O trebello que vendían desta volta é un marabilloso audifono, a evolución do Wishper XL de fai uns anos: chamase MSA 9000 (que debe ser familia de Hall 9000), e o video en cuestión do anuncio ven sendo este:

Co que case atraganto e boto os all-bran polo nariz e co de "ya no se perderá nada en seminarios, iglesias e incluso en el cine". A ver, my friend, ¿se non oes a que vas ó cine? A menos, claro está que vaias ver Avatar, que como é tan mala o único que se salva son os efectos especiais (debe ser o mellor xeito de ver Avatar, sen sonido). Pero bueno, como supoño que todos coñecedes a miña opinión sobre esa pelicula imos seguir co aparato (que so costa 79 eurotes...). Resulta que ten a capacidade de aumentar o sonido ¡¡¡¡9000 veces!!!! Supoño que se un día hai unha catastrofe nuclear, unha previsión de maremoto ou unha invasión alienixena, en vez de comunicalo Jorge Javier en salvame, mandarán a un fulano a Estaca de Bares e outro ó Cabo de Gata cun aparatiño destes que susurrarán esta información e enterarase toda a peninsula (e co tempo o Mensaje do Rei tamén o darán cun chisme destes). En fin, vivir para ver...

Buscando información sobre o chisme este vin un blog (este concretamente) no que fala doutro detalle que tamén me chamou a min a atención, pero gustoume como o relatou el (incluio a misma foto que puxo el): "Decían algo así como :"Y es tan discreto que nadie notará que lo lleva puesto." Cuando alzas la vista y miras para el aparato, ves que es como un pepino pegado a la oreja..." En fin, queda todo dito sobre o chisme este, pero non sobre este blog. Antolóxico o único comentario que ten a entrada que lle dedica ó pepino este: "Nacho: Trabaja. No pierdas el tiempo con tonterías como siempre que tu padre ya está harto de que no trabajes. Trabaja y deja de hacer tonterías. TU MADRE." Sinxelamente xenial. Por certo, mamá, se les esto... sabes que te quero.

¡Salud!

Baby come back

2010-09-02T00:00:00.002+02:00

Fai medio ano ou así que non escribo unha parrafada das miñas. É certo que aproveitei este lugar para colgar un par de obras maestras musicais polo camiño, pero non escribín ningunha tontería digna de salientar, e non porque non sucedera ningunha das cousas ás que vos tiña acostumbrado: Si, fixen algún descubrimento cientifico (a segunda lei da termodinamica é mentira). Si, lin algún libro galáctico ("Platón y un ornitorrinco entran en un bar"). Si, emborracheime algún día e dinlle unha paliza a alguén cunha duda (¿é o mismo "todo" que "calquera"?)...

Si, pasaronme cousas. De feito pasou medio ano e sempre tiven algo que contar, sen embargo tiven bastante pouco gana de facelo, e non sei porque, que a min outra cousa non, pero falar encantame (e bueno, o bacardi tamén). Asique decidín volver a deixarme caer por aquí para ver se vos conto algunha cousiña de vez en cando. Asique eso, que seguimos vivos (e fixenme un twitter, pero eso é outra historia...)

Flaca

2010-07-29T12:50:00.002+02:00

Eu non digo nada... O que queira saber a historia que se pague unhas cañas.

Así nos vai tamén... (e si, é un autobús destes de ir a doar sangue).

Oda ó finado de Cachote

2010-05-20T23:55:00.002+02:00

Boas.

Canto tempo ¿non? Podería mentir e dicir que estaba liado pero a verdade non é esa. A verdade e que teño tempo a esgalla, o que pasa e que intento repartilo entre tocarme as pelotas e botar o día no bar, e que queredes que vos diga, a conta de intentalo pois estouno conseguindo. Sen embargo tódolos días intento ter un ratiño para facer o parvo, e cando se me xuntan dous mangantes (pero excelentísimas personas) e con grandes dotes musicais (como ben vai quedar reflexado, sobre todo no caso do pandereteiro) a voraxine destructiva é máis ben previsible.

Fai uns cuantos anos (a verdade e que fai moitos) compuxeramoslle unha copla de corte melancólico a Bujias con frases tan memorables como "eu xa che dixen compra un coche a jasoil, es lo mejor que puedes haser hoy". Posteriormente non sei cal veu, pero creo que a de Harry, con frases menos inolvidables (ou máis olvidables, como queirades) posto que non lembro así ningunha mítica. Tamén lle caeu unha a Nerello ("coidado con Pauliña, a da jasolinera") e outra ó Niki (o vals de Jabo, que se recolleu no finado foro de walkers, ¿quen se acorda deso?) e que incluia verbas tan sabias como "viva la porculación". E de todo iso os tres maiores irresponsables eramos os coñecidos como os tres tenedores (Chaves, Cachote e máis un servidor de usted, Dios y España). Sen embargo a vida deu unha serie de voltas e Cachote foisenos, polo que os dous tenedores restantes, coa inestimable colaboración de Oviguan (tamén coñecido como a cucharilla de postre) temos a honra de presentar a ODA Ó FINADO DE CACHOTE (con videoclip e todo, como avanza a tecnoloxía).

Íalle poñer subtitulos ó video pero a verdade e que leva o seu tempiño e case vou pasar. Copiovos a letra por se non entendedes algo ou se algo vos sona a aberración e queredes comprobar que realmente era o que queríamos dicir.

Título: Oda ó finado de Cachote

Letra: Os dous tenedores e a cucharilla de postre

Música: Os mismos

Cando estabas solteiro

sempre eralo primeiro

en ir buscar de beber

Cando iamos á festa

sempre ias onda a orquesta

a levarlle o papel

"Chejei hoxe de Australia

puxen unhas sandalias

e vin pa Vilaxoan"

A conta da batea

janaches unha cea

vas levar unha chea

a conta de Pablo Lois...

¡Aaaai bragas!

ti que tanto falabas

¡Aaaai Cachote!

ti que ias de machote

rias de outros periquiñas

e levaches nas cachiñas...

Coljaches as botas

xa non das "quiero sota"

nin andas de can.

Non tomas unha caña

renejas de Campaña

desque atopaches muller.

Foi un tiro certeiro,

clavachela en Leiro

e non na Chanteclair

xa non sabes nin como,

es un dos palomos,

xa non eres nin somos,

xa quedou todo atrás...

En fin, deixovos tamén as tomas falsas da grabación, making of e os comentarios do director (os extras do DVD que sacaremos en algún momento). Eso si, por se vos pasou desapercibido, recomendovos encarecidamente prestarlle atención á cara de extasis de Ovis (por certo, boa vendida, iamos cantar entre todos e deixaronme solo, co meu chorro de voz...).

Hala veña, a este ritmo supoño que ata dentro dun par de meses (faime falta o tempo, que vou ver de grabar unha versión de estudio un pouco máis traballada para mandar o a polo ghit).

¡Salúd!

¿Sabes más que un niño de primaria?

2010-02-10T11:50:00.006+01:00

Esa é a pregunta do millón. Como ben sabedes últimamente estou experimentando un certo retroceso ata un grao de tontería que facía anos que non tiña e que alcanzou un momento clave con aquela pregunta que tivo por resposta "Eres un hijo de puta". A pregunta foi un clásico ¿7x8? da que a experiencia me di que moita xente descoñece a resposta. Pois se onte vichedes el intermedio sairon á rúa e puxeron unha pizarra cun par de contas (sempre as mismas, polo que deduzo que os que fixeron a reportaxe tampouco controlaban moito o tema). Ninguén soubo facelas contas (salvo unha vella que calculou ben 115x32).

Pois bueno, meus estimados lectores. ¿Que idade tendes? Os que teñades menos de 13 mentide na vosa idade e facedevos un tuenti, que aquí non pintades nada. Os que teñades máis de 13 continuade lendo, porque iso significa que pasachedes por 7º de EXB (ou 1 de ESO), asique aquí vos deixo un detalle para ver que tal levades as ciencias naturais (neses cursos non había opción de escoller, asique todos tivechedes que estudiar esto). O exame este atopeino no medio dun diccionario que me fixo falta o outro día e é verídico. Cando o vín tardei dous minutos en resolvelo pero solo saquei un 9 (hai unha pregunta que non sei, é moi triste). A ver vos que tal o levades. Poñovola imaxe do exame escaneado (que penso que mo puxo Pancho fai 14 anos ou así...) e despóis as preguntas, veña valientes, os que carguedes recoñecedeo.

1.- ¿Qué es el calor? ¿Qué parte de la Física se encarga de su estudio?

2.- ¿Qué es la temperatura? ¿Con qué aparato se mide? ¿En qué unidades?

3.- Define: calorímetro, caloría, calor específico.

4.- ¿Que calor debes aplicar a 100g de aceite para que eleve su temperatura de 32 ºC a 83 ºC? C.e. aceite=0,6.

5.- Completa con todos los cambios posibles:

sólido ---------- líquido ---------- gas

6.- Qué calor debemos dar a 200g de agua para que eleve su temperatura de 5 ºC a 15ºC?

7.- Dos cuerpos de igual masa tienen la misma temperatura. ¿Cuál tendrá mayor grado de calor?

8.- Si se comunica el mismo número de calorías a un kg de mercurio y a un kg de agua ¿en cuál aumenta más la temperatura? ¿Por qué?

9.- Completa:
-El punto de fusión del hielo es......
-El punto de ebullición del agua es.......
-La escala centigrada o escala ........... está dividida en ............. partes, cada una de las cuales es un .........

10.- ¿Qué diferencia existe entre evaporación y ebullición?

E non vale mirar en google, ignorantes.

En fin, así vai España... Un saudiño e deica a próxima.

Parece que aún fue ayer

2010-01-21T19:27:00.003+01:00

Non consigo recordar por qué tiña a man nas pelotas...

Medicopter

2010-01-15T10:37:00.002+01:00

Ola chavales.

Canto tempo sen contarvos cousiñas ¿a que si? Pois para empezar o ano con bo pe vouvos contar unha anécdota coa que todo o mundo se ri (menos eu) acaecida penso que fai uns 8 anos e uns días. E vouvola contar porque Javier é un capullo (sen outro particular). Este verán contoullo a unha taberneira de Catoira e o sábado pasado (no cumpleanos de Alicia a mala) pois deixou entrever algo como esto "Moisés ten unha cabeza tan grande que por culpa deso non puido ir en helicóptero". E esto que poden parecer as ensoñacións dun borracho pois son algo completamente certo.

Non sei se Jimmy sigue lendo as miñas tonterías pero se o sigue facendo pois voullo explicar (amén de recordarlle que el e máis o capullo de Trigillas teñen que facernos de cenar a Ovis e máis a min un día destes gracias a ese gran porteiro que é Victor Valdés).

Corría o entrañable ano 2002, concretamente o día 5 de xaneiro e facía só 3 días que deixara un coche en siniestro total por ver como eran as moedas de 2 euros. En algún momento do día soou o meu teléfono, que habitualmente non recibe moitas chamadas, pero cando as recibe son para acabar nalgún bar, ou no seu defecto para algunha tontería dun calibre considerable (a última foi para informarme da posibilidade de apuntarme gratuitamente a unha oposición a bedel da universidade de Vigo). Aquel día, vispera de reis, a tontería consistía en viaxar en helicoptero gratuitamente, dende Santiago ata Pontecesures. O único requisito era ir disfrazado de rei mago, e aguantar toda a cabalgata sen facer ningunha burrada considerable. Eu por suposto dixen que sí. Baixei ata o concello e alí prepareime con pinturas destas para que brille a cara (non ía de Baltasar por se alguén ten esa duda), roupas así bastante galacticas, unha barba postiza que picaba e... unha peluca. E deuseme por deixar a peluca para o final, que tamén é mala ostia, porque foi o único que non me valía. Como un bo rei mago de pega ten que ir caracterizado o 100% pois houbo que cederlle o posto a alguén co perimetro craneal máis pequeno, que non estou seguro de se foi Santi Cax ou o mítico Cabrera. Despois sei que non me acordei de desmaquillarme e ninguén tivo a decencia de dicirmo, asique andiven toda a tarde por ahí, tomando algo, coa cara pintada.

E esta e a historia de como por culpa dunha cabeza tan grande como teño non puiden ir en helicóptero.

En fin, non sei se volo dixen xa pero feliz ano. ¡Salud!

Hagakure Aikido

2009-12-31T21:00:00.003+01:00

Hagakure Aikido é un dojo (ou como se escriba) no Reino Unido. Este é un dato sin relevancia algunha pero que vos aporto por se alguén tivo a intriga suficiente para preguntarse que significaba, pero a vagancia abondo como para non buscalo no aquí.

Hoxe é fin de ano (realmente o hoxe no que escribo esto está enmarcado no mes de setembro, no que algúns están en crise económica e hai certo medo a algo que lle chaman gripe A) e decidin facer reconto dos libros que lín este último ano (realmente e que me vín empezando o quinto libro en menos dun mes e quedei sorprendido, e todo a raíz desto, asique decidín compartir os por qués e os qué tales).

Os libros que me lín dende principios de agosto son os seguintes, dos que por certo, vos fun deixando un cachiño de vez en cando:

1.- El retrato de Dorian Gray (Oscar Wilde).

¿Por qué? Fai tempo Trigi prestoulle ese libro a Jimmy e un día en certo antro de Vigo no que nos atopabamos Miguelón, Trigi, eu, e xente que celebraba que o Barcelona ganara a Copa do Rei (creo que foi ese día, pero bueno, se non contade que foi un mercores calquera), nun lixeiro estado de ebriaguez Trigi recomendoumo. Tivenllo que pedir a Jimmy (insistindo bastante) coa xa celebre frase: "Jimmy ¿que?".
¿Qué tal? Bastante ben. É bastante lento no senso de que apenas pasa nada na historia, pero é a min fixoseme amena, sobre todo a filosofia da vida de Lord Henry. Faise pesado o capítulo no que se pon... "Al joven Dorian le gustaba vestirse de sacerdote. Tambien le gustaban las joyas de la corona. Se obnubilaba tras masturbarse los domingos por la mañana al ritmo del quinto capricho de Paganini en Sol bemol" (por poñer un ejemplo).

2.- Ensayo sobre la ceguera (José Saramago)

¿Por qué? Chegamos un día á praia e nada máis pousar a toalla Daví dixo "imos po bar". E fumos. O resto foronse meter na auga e nos quedamos falando de cousas, entre elas libros. Comenteille que estaba lendo El retrato de Dorian Gray, e a súa resposta foi "joder, que coñazo de libro". Seguramente non foron as súas palabras exactas porque el é un tipo fino e con estudios pero eu poñoo entre comillas igual. Como a min me estaba gustando o libro pedinlle que me recomendara un, supoñendo que non me gustaría.
¿Qué tal? Pois estaba errado na miña suposición. Está moi ben. Ten algunha ida de olla formal, como o tema de facer parrafos de 5 páxinas, que os dialogos esten incrustados no medio dos parrafos é so distingues que cambiou de contertulio o ver unha maiuscula seguida dunha coma, e o detalle de que en todo o libro non emprega ningún só nome. A pesar de todas estas zancadillas o libro engancha. Fun capaz de invertir unhas cantas horas en lelo e non en gastar un par delas en ver a peli (que a hai por se sodes así de vagos).

3, 4 e 5.- La guía del autoestopista galáctico (Douglas Adams)

¿Por qué? Pois porque é un clásico, e remexendo por ahí pois atopei a pelicula. Despóis por error entrei na casa do libro e alí vin a marabillosa triloxía (só os tres primeiros libros, posto que ó parecer é unha triloxía de seis libros). Por 20 eurotes leveime os tres libros que empecei a ler no sofá e acabei no metro de Londres.
¿Qué tal? A verdade moi ben, ainda que si teño que ser sincero pois o mellor sen dubida o primeiro, porque para ler os outros dous hai que abstraerse moitísimo, e a miña mente, enturbiada por anos de televisión e litros de cubalibre pois non anda para tales alardes. A pesar de todo en cada un dos libros sempre hai tempo para dedicar un capítulo enteiro a definir algo, como cando define voar como tirarse ó chan e fallar. Despóis dedica unhas cantas páxinas a matizalo pero ben.

6.- Lo mejor que le puede pasar a un cruasán (Pablo Tusset)

¿Por qué? Por que me puxen a limpar a habitación e atopeino por alí tirado. Comprado en Barcelona fai tempo con motivo dun regalo que nunca cheguei a facer. A miña relación con este libro empezou fai anos cando o descarguei do emule (non me preguntedes que estaba buscando porque non me acordo). Empecei a lelo ata que alguén me dixo que había pelicula, e que o dialogo inicial era: "-Hola guapo, te chupo los güevos. -No gracias, ya los traigo chupados de casa". Como daquela non era moito de ler pois decanteime pola peli. Tempo despois volvín a intentalo o día que operaron ó meu pai (e dinlle bastante, se cadra porque foi unha operación larga), pero deixeino ata que en setembro ou así rematei con el.
¿Qué tal? En serio, vede a película. Conta tal cual o que o libro e é máis rápido. Despóis se queredes prestovolo que o teño na mesilla de noite.

7.- La tregua (Mario Benedetti)

¿Por qué? Por que fun a ver a Sabina a Vigo e sabía que despóis ía ter bastante tempo libre, asique buscando nunha librería atopeimo por 6 euros.
¿Qué tal? Un dos mellores libros que lin na miña vida. Bo de ler, toques graciosos, toques dramáticos, non sei, unha pequena xoia de bolsillo.

8.- La ciudad de los prodigios (Eduardo Mendoza)

¿Por qué? Porque tiña oido falar del, non sei onde. Ademais Eduardo Mendoza sempre é un puntal no tema da literatura (e se non lede Sin noticias de Gurb...). Un día atopeino no piso de ovis en Santiago e collino prestado.
¿Qué tal? E deses libros (ou pelis) que che apetece contar, sobre todo polo surrealista do final. Moi bo ainda que me costou bastante acabalo (empeceino en Londres e acabeino fai un par de semanas, ainda que lin outras cousas polo medio). Un día almorzando na casa e lendo un pouco o libro (é cando máis leo, nas sobremesas do almorzo e da comida) e con don Federico na radio pois puxose a alabar o libro en cuestión. Fixome gracia o asunto pero jodeume ter que darlle a razón.

9.- En el nombre del cerdo (Pablo Tusset)

¿Por qué? Porque o fulano solo escribiu tres libros. O primeiro xa o lín (e comentei un pouco máis arriba) e o último teno Dani e dixo que xa mo pasaría que estaba bastante ben, asique podemos dicir que o estou lendo por tela pancada de dicir que me lin a bibliografia completa dun fulano.
¿Qué tal? Pois gustame a forma de escribir do Tusset este, a forma narrativa e igual que no outro libro que lin del pero cambia o tema. Non vou facer valoración porque ainda non o acabei (supoño que nun par de días estará), pero de momento bastante ben (espero que non a cague no final...).

E bueno, estes son os libros que lin este ano (de feito linos nos últimos 4 meses e tal) que para un fulano que non tocaba un libro como podo ser eu está bastante ben. O meu obxetivo para o ano que ven e ler en galego (cousa que sempre me costou bastante). E xa teño escollido con cal empezar (xa ves, recomendación do psicologo). En fin, feliz ano e vemonos na Maty.

Hagakure Aikido (6)

2009-12-21T12:26:00.000+01:00

Durante toda la noche fueron sonando a lo lejos los cañonazos, el tableteo de las ametralladoras, los disparos aislados de los francotiradores. A la mañana siguiente, cuando se reunieron en el comedor para desayunar, círculos oscuros rodeaban los ojos abotargados del marqués de Ut. No había llegado la prensa diaria. El mayordomo les informó de que los comercios no habían abierto sus puertas: la ciudad estaba paralizada y todas las comunicaciones con el mundo exterior, interrumpidas.
—No durará –dijo–. ¿Tenemos la despensa bien surtida?
—Sí, señor –dijo el mayordomo.
—¡Qué barbaridad! –exclamó el marqués–. Sitiados por las turbas y yo con lo puesto... –clavó los ojos en la doncella que le servía el café; ella enrojeció y desvió la mirada–.
¿Puedes prestarme algo de dinero? –preguntó a Bouvila.
—Todo el que necesites –dijo ésta–. ¿Para qué lo quieres?
—Para gratificar a esta deliciosa criatura –dijo el marqués señalando a la doncella con el pulgar–. Otrosí: te sugiero que la despidas hoy mismo.
—¿Porqué?
—Sosa en la cama –dijo el marqués.

Hagakure Aikido (5)

2009-12-05T22:42:00.001+01:00

Jueves 21 de febrero

Esta tarde, cuando venía de la oficina, un borracho me detuvo en la calle. No protestó contra el gobierno, ni dijo que él y yo éramos hermanos, ni tocó ninguno de los innumerables temas de la beodez universal. Era un borracho extraño, con una luz especial en los ojos. Me tomó de un brazo y me dijo, casi apoyándose en mí: .¿Sabés lo que te pasa? Que no vas a ninguna parte.. Otro tipo que pasó en ese instante me miró con una alegre dosis de comprensión y hasta me consagró un guiño de solidaridad. Pero ya hace cuatro horas que estoy intranquilo, como si realmente no fuera a ninguna parte y sólo ahora me hubiese enterado.

Hago ¡chas!

2009-11-30T20:18:00.002+01:00

Cinco por cinco veinticinco,
por el culo te la hinco.

--------------------------------

Vai pechar msn.

Rimas y leyendas.
Moisés J. Barreiro Castro

Matar a todos

2009-11-18T19:12:00.003+01:00

Joder, tremendisima parrafada acabo de largar na páxina de Cesures, pero e que hoxe é un día destes nos que... en fin, hai que matar. Deixovos coa parrafada

Que hai peña. Permitideme que me explaie un pouquiño. O tema é o seguinte:

Vos supoñedevos que un frío martes pola mañá vos levantades, tomades o voso tazón de leite con colacao (ou nesquik, nesta suposición é bastante indiferente) e, como estades no paro pois vedes como pasa a mañá pola fiestra. O carteiro, como vives na zona alta da aldea, pasa pola túa casa a deixar ó correo sobre o mediodía e atopaste cunha carta certificada do INEM ou da Seguridade Social, non estou moi seguro de que poñía no sobre, pero bueno, o tema é que che chega a carta de marras. Atopaste con dous folios, o primeiro deles unha carta na que se che cita no centro social o venres pola mañá, advertindote claramente que tes que levar unha documentación determinada (que se indica no segundo folio), ou serás directamente excluido das probas de selección. Colles o segundo folio (todo sexa dito, marabillosamente escrito en comic sans, formato no que tamén chegou a carta avisando da existencia do obradoiro de traballo) e atopaste que che piden:

-Dúas fotocopias do DNI (non hai fallo, teño DNI e están ahí o lado tanto a de Palermo como a de Cativos, e xa sei que non debería dicir empresas pero non sei en que máis sitios da aldea pode un facer fotocopias).

-Fotocopia do título que acredite os teus estudios (non hai fallo, teño estudios e teño un título que como tiven que pagar por el haberalle que dar uso. Por outra parte a de Palermo e a de Cativos seguen no mismo sitio).

-Acreditación de invalidez, no caso de que así fora (afortunadamente non é o caso, pero fixome pensar que tal vez a carta era estandar para todolos candidatos)

-Unha vida laboral actualizada (aquí é onde esta o fallo).

Supoñamos que nese momento eu carecía do que ven sendo unha vida laboral. Vida laboral ter tiven, porque de vendimar e poñer as patacas non houbo quen me librara, e de feito ata tiven algún traballo remunerado no sector da hostelería e si me apuras ata do artisteo. Curiosamente nos 11 anos que levo facendo "extras" que lle chaman, pois coticei en menos ocasións que as veces que asistín a cenas de empresa (dende aquí quero pedír un aplauso ós patronos do gremio polo ben que nos tratan). A última vez que coticei corría o feliz ano 2002 polo que conseguir unha vida laboral actualizada era cuestión de personarse na seguridade social e contarlles a miña vida, para que eles me contaran tamén a miña vida. Como era xa mediodía e as patacas estaban listas (e a oficina pechada) houbo que esperar ó mercores para personarse alí e solicitar o documento que nos atañe. Como estou concienciado co tema do cambio climatico (de feito para reducir o consumo de papel que leva á tala de arboles en brasil eu fumo en pipa) pois decidín ir en tren. Na estación había caras coñecidas coas que comentei esta suposta situación miña (recordemos que é suposto todo). Eles curiosamente tamén se atopaban no mesmo caso. Cando cheguei alí dixeronme que a vida laboral solicitase por telefono ou a través de internet e que cha remiten nunha semana máis ou menos. Pero claro, si e menos se cadra teño suerte. Si é maior ou igual pois eso, que gracias por participar. Comenteillo é dixome que no podía facer nada por axilizar o tramite, posto que a vida laboral enviana dende a cápital (Madrid, para os que non sexades de aquí). Sen embargo surxiu unha nova opción, obter un certificado dixital para descargala directamente dende a web da seguridade social. volvín a casa e mirei de conectarme para seguir o tramite (é o que ten estar no paro, que ten un tempo para todo). Resulta que o certificado este de marras é para que cando te conectes a internete, as páxinas así oficiales e tal, pois reconoza que te chamas Moisés Barreiro Castro (no meu caso claro), numeritos tipo DNI, telefono, dirección, que si son un tipo marabilloso, etc. O procedemento para conseguir o certificado dixital é o seguinte:

1) Fas dende a web a solicitude. A web devolveche un código de nove números.

2) Vaste outra vez a villagarcía (e despóis querennos quitar o tren, coa vidilla que lle dou eu...) e alí co codigo ese e mailo DNI recoñecen quen es, e que si que che poden dar o certificado.

3) Esperas 24 horas e xa o podes descargar dende a web, coa extraña condición que o fagas dende o mesmo ordenador dende o que solicitaches o código (cousa que, por outra parte, descubrín fai uns minutos).

Pois moi ben, eu como son obediente pedín o codigo, volvín para alí e anda coño, máis peña de Cesures acordandose de todos aqueles funcionarios que non tiveron a ben (tendo en conta que era unha carta estandar e que os requisitos eran de sobra coñecidos dende un primeiro momento) informar con anterioridade de que requisitos se pedirían en caso de seren seleccionados pola oficina de emprego. Alí atendeume un señor calvo e non moi simpático (o que ven sendo un funcionario como Dios manda) pero eso sí, eficiente (o que me fixo desconfiar, seguramente sexa un substituto). Pode ser que estivera queimado co tema do certificado, posto que diante miña había unha clase dun instituto de Vilaxoan que tiña como deberes conseguir o certificado de marras. O funcionario arregloumo todo, todo y todo, e ademáis nun momentiño. O problema e que tiña a impresora medio escarallada, e como tiña que imprimir uns papeles para que llos firmara pois deulle a cancelar, e empezamos de novo. Pero claro, a miña solicitude estaba xa cursada, polo que houbo que cursar unha nova (seica, eu destes temas burocráticos non sei nada). Dixome que fora a casa e solicitara un novo codigo. Cando me tocan as pelotas e fai frío inchanme bastante rápido, e hoxe facía frío, asique ían aflorando en min as ganas de matar (de feito agora mismo estou buscando unha escopeta en e-bay, ou no seu defecto unhas clásicas botas art, para pisar cabezas). Eu comenteille amablemente ó señor que ben podía solicitar o codigo alí e aforrabame un viaxe, o que el contestou, anda, pois tes razón. Craso erro. Como ben dixen antes o certificado hai que descargalo dende o ordenador que se solicita, e como o solicitou alí, maña terei que darme outro bo paseo ata alí a comentarlle ó fulano: "oes, deixasme o teu ordenador para descargar unha cousa e botar un solitario spider". Eu aposto a que me ha de mandar ó carallo (de feito eu faríao). Pero intentar intentareino, que ó parecer é o que me queda, dado que o homiño do concello que escribe con comic sans parece ser que non puido poñer un aviso coa documentación que se requiriría. Ahora mismo é que estou falando dende a mala ostia, pero que quede claro que non teño nada contra ninguén, simplemente jodeme que as cousas se fagan mal. Pero bueno, como xa teño o despertador posto ireime ata alí a tomar un rico cafe con croisant, lerei o marca e despois enfrentareime outra vez á burocracía. E a medida que pase o tempo irase incrementando a miña mala ostia, ainda que dudo bastante que chegue o nivel de hoxe. E ainda por riba seguro que non son capaz de arreglar nada... pero bueno, por hoxe xa me quedei máis a gusto. Vou ir tomar unha caña por ahí e se alguén capaz de haber lido todo esto me ve por ahí que me avise que o invito a tomar algo.

Pero bueno, como ben dixen, todo isto era unha suposición, que total a min está ó caer que me toque o euromillones, ou no seu defecto, a quiniela hípica. Que me vai facer falta traballar a min... Hala veña, saude!

Pois eso, que que a gusto se queda un ¿non?

Hago ¡chas!

2009-11-16T21:21:00.002+01:00

-¿Estás bien?
-Si, solo un poco mareada. Sigo una dieta para perder 15 kilos de aquí al viernes...
-¿Y qué dieta puede hacer eso?
-La de las estrellas del porno japonesas. Solo se come papel, peeeero puedo comer todo el que quiera...

Hago ¡chas!

2009-11-11T11:15:00.004+01:00

-Esta canción ten unha frase boísima.
-¿Cual?
-A de "aposté diez mil a Casandra y perdí".
-Pues yo no la entiendo.
-Vale, vou filosofar un pouco. Resulta que Casandra era filla de Príamo e seguramente tamén dunha tipa que non sei como se chama. Os griegos eran moi dados o amor homosexual, pero non andaban moi metidos no tema da adopción. No roubo de nenos si, pero non no da adopción con pais do mesmo sexo. Pero bueno, ó tema. A Casandra facialle as beiras un tal Apolo, que era o clásico Dios griego que tanto che vale para un roto como para un descosido. Sen embargo Casandra pasaba bastante del. El, como andaba enamorado e tal pois facialle regalos así parvos como pode ser a capacidade de ver o futuro. Ela, a pesar de todo seguía pasando del ,entón Apolo como castigo, cuspindolle na boca, fixo que ninguén crera as súas profecías. Ela de feito dixolle ao seu pai (que era o rei de Troya) cando ían meter o clásico cabalo de madeira na cidade que non o fixeran, que era unha trampa, ó que el seguramente contestou cunha frase do estilo "mujer, tu lugar está en la cocina" ou algo así. E claro, pasou o que pasou. Despóis levouna Agamenón (o gran Agamenón), fornicouna con ainco e tiveron xemelgos. Entón a frase esta da canción ven a significar que apostaches sobre algo que era seguro e perdiches porque a tipa tivo que mentirche, posto que sabía cal era a opción correcta e non cha dixo.
-Muy bien, ¿y tú como sabes todo eso?
-Non é cuestión de sabelo, basta con que o digas nun tono completamente convencido e ter a certeza de que a persona que te está escoitando non o vai consultar na wikipedia.

Last train to London (y van 5)

2009-10-26T17:20:00.003+01:00

Ola chavales. Como fai uns días que non vos informo sobre a vida en Londres, hoxe vouvos facer unha breve ruta turistica pola aldea esta.

Londres ten o problema de que as cousas para ver pechan moi cedo, e non están tan pegadas como en Roma, que a medida que vas andando xa vas vendo todo. En Londres non, en Londres hai tirada entre cousa e cousa. Ademáis, na miña experiencia, as cousas que están xuntas non valen moito a pena. Vou poñer un exemplo. Ti colleste o metro ata Saint Paul, sales da boca do metro, daste a volta e ves unha marabillosa catedral (Ou se fas coma min, sales do metro e sigues para adiante un kilometro ou así e despóis preguntas). A catedral de Saint Paul... a ver... porrenla en comparación coa de Santiago (bueno, moi bonitiña asi en marmol blanco e todo eso pero nada, non hai color). Baixando coa intención de cruzar o Tamesis, tes a un paso a ponte do millenium (Millenium Bridge, como era de esperar por outra parte). A ver... tamén e porrenla en comparación coa ponte do milenio de Ourense. A verdade e que habia unha cantidade de xente mundial na ponte esta, pero é unha cousa cativa de carallo. Esta ponte desemboca nunha antigua central electrica reconvertida a museo (Tate Modern ou algo así). Eu xa facía anos que tiña a sensación de que entrar nun museo que poña "moderno" ou "contemporaneo" é unha perda de tempo (sen embargo, se para o ano que ven acabo en Nova Iorque como teño pensado vai ser ineludible a visita o MOMA). Pois eso, que tendo o MARCO en Vigo irse alá a proposito a ver o Tate MOdern este de marras pareceme excesivo, case tanto como ir a Vigo a ver o MARCO. Todo porrenla. Polo menos do MARCO saín dunha volta cun paquete de cromos, mentres que do de Londres saín con moitas dudas. ¿Por qué un fulano que chanta un espello no medio dunha sala se pode considerar artista? ¿que significaba o cuadrado amarillo pintado na parede cun somier dunha cama colgado dunha escarpia? ¿que significaba a palmera xigante tirada no chán? ¿e a reproducción da Venus de Milo rodeada de manoplas? Pois eso, xa sabedes, arte moderno...

Sen embargo en Londres hai outras cousas dignas de ver. O primeiro día que fixen turismo por ahí (e por recomendación de Justine) deixeime caer por Westminster. Como ten parada de metro propio decidín tomar ese medio de transporte. O metro é unha cousa extraña. Mentres que pola estación de Cesures pasa un tren cada 3 horas, por unha estación de metro pasa como moito cada 3 minutos. E sin embargo a xente corre por medo a perdelo. E empuxanse uns ós outros como si lles fose a vida en eso. Non sei, será que son de aldea e nunca entendín o tema das prisas. Pois eso, chegei a Westminster e a riada de xente que saia do metro levoume a subir unhas escaleiras e ver a luz do día. E de frente un edificio en obras. A riada saía cara a esquerda e eu deixeime guiar, porque eles saberán a onde hai que ir. Enton crucei un río e dinme de conta de que empezaba a aparecer nun feixe de fotos que a xente sacaba cara algo que quedaba ás miñas costas. Dinme a volta e alí estaba. Rodeado dunhas vallas na súa parte inferior debido a algún tipo de obra, levantabase o Big Ben, que como o seu propio nome indica e big. Eu incluso diria máis, very very big. De feito máis tarde cando volvín a coller o metro para voltar para a casiña mirei para arriba dende a a porta pola que saín e comprendín que era normal que non o vira, o que tal hai que levantar a vista. Que dolor de pescozo. E bueno, por esa zona está o London Eye, os xardíns españois (que solo van ver os españois creo eu) e a abadía de Westminster (que sabe dios qué é unha abadía, pero como dicia Joey o de Friends, realmente é a mellor abadía que vin na miña vida).

Entre outras cousas frikis de londres (que hai miles e miles) atopamos unha curiosa en Baker Street. Seguramente a algúns vos sone o nome desta calle por unha entrañable canción de chunda chunda. Os que sexades un pouquiño mais frikis igual vos sona pola versión orixinal de Gery Rafferty (non sei como se escribe). Pero para os que sexades suamamente máis frikis seguramente saberedes que no 221 B desa rúa vivía Sherlock Holmes. Ahora mismiño hai alí o museo do detective (e na saida do metro hai unha xeitosa estatua súa tamén). Na porta do museo esperate un fulano vestido con capa, un sombreiro galáctico e fumando en pipa (estará concienciado co do cambio climatico e para aforrar papel...). Bueno, pois eso, un feixe de frikadas.

Unha visita obligada é o British Museum. Cheo de cousas de artistas britanicos, estaredes pensando vos meus benqueridos pero ignorantes lectores... Pois non, é toda unha colección dos saqueos que os ingleses fixeron polo mundo. Eu creo que non se levaron o Peñón de Xibraltar para alá por non poñerse a picar (que claro, atopate ti uns esclavos andaluces que den un pau a ajua...) Alí había de todo: os frisos do Partenon, movidas dos esquimales, miles de millóns de pezas de vaixela da dinastía Ming (e da Quing)... De feito hai tal cantidade de louza do chinorris que por eso acabaron popularizando o de levar a camida en caixiñas de cartón en vez de en platos. Pero eso non é nada. Para mín o roubo mais espectacular foi o dun Moái da Isla de Pascua. Curiosamente na plaquiña explicativa xa pon: Esta estatua roubamola ou "tomamola prestada" da Isla de Pascua no ano X (sendo X unha incognita para min por falta de memoria). Pero sin embargo esta non é a maior atracción do British Museum. O centro de atención alí e a pedra de Rosetta, empregada por Champollion para descifrar que nos contaban os exipcios cando escribian nunha parede: paxaro, flecha, flecha, arco, sol, fulano con media area bailando raro. Pasei por diante da pedra unhas 3 veces pero nin me din de conta (a verdad e que últimamente ando despistadisimo). E eso que é grande, que o fulano que a fixo non coñecia o concepto do "diccionario de bolsillo". E bueno, impartindo cultura vouvos enseñar cómo funcionaba o tema, e dicir, cómo escribian os exipcios. Para escribir "gato" eles íanse á onomatopeia, e dicir, o clásico miau (que para eles e "miw"), entón o que facían era escribir o simbolo do M, despois o do I, e despois o do W (ou duas veces o do V, eso xa non sei). E ata ahí moi ben, se non fora porque despóis sentian a necesidade de debuxar o que ven sendo un gato. Joder chavales, se ides debuxar o gato pasade de escribir o miau este de marras, ¿vale? Se en vez de dar tantas voltas para escribir gato simplemente fixeran o último debuxiño, co tempo que aforraron podían haber feito un par de piramides máis, ou incluso unha bonita urbanización de piramides con piscina.

E eso, que vin un feixe de cousas máis, pero estas parecenme as máis salientables, e como estou ata o carallo de escribir, e vos de ler pois vouno ir deixando. Esta é probablemente a miña penúltima entrada sobre a vida londinense. A ver se en breves vos conto temas de sair por ahí, onde beber, e que che contesta un camarero cando lle pides duas estrellas e unha tapa de callos. Ala guapitos de cara, xa nos veremos. See you!

Hagakure Aikido (4)

2009-10-23T16:15:00.000+02:00

-¿Una copa mientras deciden la cena?
-Sí, gracias, para mí lo de siempre.
-Y el señor...
Pude haberme puesto contemporizador y tener la fiesta en paz, pero se me fue un poco la olla.
-¿Sabe lo que es un Vichoff?
-Pues, temo que no, pero quizá si me indicara cómo prepararlo..., nuestro barman hará lo que pueda, estoy seguro.
-Fácil: vodka helado aromatizado en el mezclador con unas gotas de limón. Se sirve en vaso largo con mucho hielo y se añade otra parte de agua de Vichy bien fría. Admite también una ramita de menta. Si se les ha agotado el Vichy serviría cualquier agua carbónica. Y si se ha agotado el barman servirá también cualquier camarero.
El tipo se mantuvo impertérrito:
-No hay cuidado, en nuestro establecimiento no se nos agota nunca nada, ni siquiera la paciencia. Entonces... ¿Campari con naranja y... Vichoff?

Last train to London (y van 4)

2009-10-15T14:05:00.000+02:00

Ola. Moito se fala de que os ingleses teñen un horario moi distinto do noso, pero é mentira, polo menos ata onde eu puiden investigar. As comidas e todo iso fanas practicamente á mesma hora, coa salvedade da cena, que si é máis cedo, motivo polo cal as 7 como moi tarde a peña xa está entrompando (mete medo a cantidade de xente que ahí nos bares).

A pesares de todo iso, non me prodigo en exceso na vida nocturna debido a que a miña rutina diaria comeza as 7 da mañá apagando o despertador. As 7:30 volvo a apagalo e, despois de reconciliarme co mundo, pegome unha soberana ducha sen tocamientos impuros. Por certo, dende que estou aquí retomei o costume de durmir sen almofada (xa facía 5 anos ou así...). Por outra parte agora durmo completamente en pelotillas (oes, que sensación de libertad sen gallumbos nin camiseta vella...). Sei que tal vez este último dato non o precisabades pero bueno, ó que íamos. Despois collo o metro en seven sisters e seis paradas despois (Oxford Circus) collo un rico café do Starbucks (que é coma o McDonalds do café, polo que non me extrañaría que levase unha certa cantidade de unto, pero a min gustame, viva a globalización, que carallo).

Despois de andar uns metros chego á escola na que boto tres horas diarias. Debo recoñecer que non tiña unha tasa de asistencia a clase tan alta dende que estaba na EXB. Dame clase un fulano chamado Rhys, que é un ano máis novo ca min (o que me fixo plantearme algunhas cousas). O feito de que xa esté divorciado tamén me fixo pensar, pero en outras cousas. Como estamos nun nivel intermedio alto o seu sistema didactico basease en pasar de enseñarnos teoría (porque da por sentado que a sabemos) e dedicase a ler o periodico e comentar as noticias que lle parecen interesantes. De feito a semana pasada atopou unha duns fulanos que ían trompa pola calle e se meteron cunha parexa de tipos que levaban vestido de noite e tacóns. Resultaron ser loitadores profesionais nun día destes de "ven disfrazado o choio". E dicir, os trompas levaron unha carrada antolóxica (e ainda por riba apareceu outro disfrazado de spiderman que repartiu ata aburrirse). Polo tanto a semana pasada aprendín unha chea de vocabulario sobre travestismo, peleas callejeras e efectos do alcohol. A verdade e que o curso é boísimo.

Na escola somos un equipiño xeitoso. Vouvos falar un pouco da peña:

- Rafa. O primeiro día, e respetando a miña tradición máis arraigada cheguei un pouco tarde (apenas hora e media), e senteime no único sitio que quedaba libre. Cadrou que xusto me sentei o lado de Rafa, un fulano de Carballo. Un gran tipo. A conta de falar en gallego na cafeteria tivemos o placer de coñecer a 3 galegas máis que estudian en Pontevedra. Boa xente.
- Lucia, de Avila. Unha gran tipa. Empezou o curso o mismo día ca min.
-Ana, de Barcelona. Tamén moi boa tipa. Acaba de terminar empresas. Penso que non ten moito problema de pasta porque vaise botar un ano aquí, nun piso polo que paga 150 libras semanales, máis 400 ó mes de curso. Sobre 1000 libras ó mes, e ía buscar traballo, pero ahora pasa porque lle da pereza...
-Ana de Brasil. Simpatica ela pero un pouco relamida. Estudiou periodismo e ahora traballa facendo pequenos reportaxes para unha web brasileña. Evidentemente sobrevive como camarera de catering.
-Eduardo de Brasil. Actor en paro pero moi bo tipo a pesar de eso.
-Natalia de Brasil. Ten 24 anos e está casada. Esta si que está podre de pasta (ou ela ou o home). O fin de semana pasado foron ata Roma e este vanse a Paris. Avogada ela e moi simpática tamén. Ah! Non ten bazo.
-Kiu, japonés. Pronunciase raro asique alguén decidíu chamarlle Gery, e por suposto xa lle quedou. Malla gimnasio (de feito parece o malo dunha peli de Jackie Chan), non se entera de nada (pero nada), suele chegar tarde e marcha moi cedo e de tapadillo. É un tipo raro, pero creo que se fai o interesante (conseguindoo por outra parte).
- Shu-ta (ou como se escriba) japonés tamén. Este é criminal. Bota algunha boisima. Por exemplo, resulta que temos un descanso de 20 minutos que os españoles "dilatamos", e Rhys chamounos a atención. Shu-ta dixo en perfecto castellano "no os echeis una siesta". Tamen coñece expresións como "me cago en la puta" o "tu puta madre". Ten perilla e leva sombreiro. Non sei, e como o de el retorno de Kung-Fu.
-Unha que non sei como se chama, coreana ela (do sur). Moi calada, e cando fala faino moi baixiño. De feito o outro día Rhys puxonos a todos a falar tipo taberna e fixo que ela se puxera nunha punta da clase e conseguiu q todo o resto nos enterasemos do que ela dicia. Despois baixamos a unha taberna e volveu a facerllo. Ten 26 e vai para profesora. É a clásica chinorris de libro, que non sabes si ten os ollos abertos ou pechados, pero tamén moi boa tipa. Non falamos alá moito, pero moi ben.
-Andrés, de granada. Enfermeiro que curra nunha ambulancia. Organizou o viaxe coa moza e cortaron a semana que chegaron. Tiveron que vivir xuntos un mes. Marchou o sabado pasado e collemos unha boa trompa de despedida (demos cun sitio coas pintas, que creo que son sobre 587 ml, por menos de 2 libras).
-Alejandra, colombiana. Rara de collóns.
-Manuela, tamén colombiana. Subirona ó nivel "son o rei do mambo" pero pasase os descansos con nos. Moi boa tipa. É de Medellín e estanos enseñando que en Colombia hai algo máis que drogas.
-Yu, japonés el. Tamén o subiron de nivel (ainda que o deste debeu ser soborno ou algo así porque non fala un carallo).
-E para o final deixei á miña favorita. Mickey (si, como o rato, e de feito ten unha foto en disneylandia con el). Vive nunha cidade a 20 minutos de Tokio (o que non me aclara nada, porque co tren bala este que teñen poden ser bastante máis de 100 Km). É un deses personaxes dignos de estudio, deses que cando morran me gustaria disecar e poñer no salón da miña casa. Os primeiros días non tiven moito trato con ela pero a raíz de que un día nos sentamos xuntos e vin o seu diccionario xapones-inglés edicion especial Hello Kitty pois non tiven máis remedio que empezar a vacilala. E ponnolo fácil porque sempre derrama o seu chocolate no descanso, parece que ten unha enfermedad (como o niki cos cubalibres na sua mellor epoca). Sostiña a teoria de que en xaponés non existen tacos (outra das maxistrales leccións de Rhys versou sobre o insulto, a descalificación personal e a enfatización das frases por medio da particula "fuck" ou "fucking"). Sen embargo cando Shu-ta dicía un, ela riase e poñíase colorada como se tivese 7 anos (ten 23). Ahora, convencida de que si existen, dedicase a enseñarme tacos en xaponés e, ademáis ten un xogo conmigo semellante ó mítico "culo o codo" do hormiguero. O noso xogo chamase "xaponesa ou coreana" e a verdade hei de recoñecer que lle estou collendo o truco o asunto (coas tipas e bastante fácil ahora). Outro detalle gracioso e que nas fotos pon cara de chinorris, e dicir, estira o pelexo de onda os ollos para que pareza que os ten rasgados. Ser é unha tonteria, pero si llo ves facer a unha xaponesa con catro pintas parteste o cu.

E ata aquí temas académicos. Mañá a ver se comezo a escribir sobre que ver, que facer, que non facer, elfos, e demáis movidas londinenses.

Con isto remato e... ¡gooool! Hala veña, ata logiño.

Last train to London (y van 3)

2009-10-13T14:18:00.003+02:00

Ola peña. ¿Por onde quedei da última volta? Bueno, nn sei. A verdade e q se me colou unha entrada que programei fai un tempo cunha data completamente aleatoria, pero xa que está ahí non me vou poñer a borrala. Asique hoxe vouvos falar un pouquiño do que ven sendo o meu novo lar e tamén da peñita q me rodea.

Vivo na actualidade no que ven sendo o cu do mundo (como antés, que tamen vivía onde cristo perdeu as sandalias). Para que vos fagades unha idea, ¿sonavos Dos hermanas? Está lexos (andalucia). Pois eu vivo en seven sisters (e dicir, o máis alá).

Vivo na esquina das rúas Morrison e Loxwood, dando a nosa cociña a un xardin interior que comunica 3 casas, sendo a que vivo eu a da esquerda, na da dereita vive máis peñita desta que comparte vivienda, quedando a do medio para os meus asiaticos caseiros, Diana e Primo (si, chamase Primo), tamén coñecidos como "filipain" por Eva, Reme e Paty (das q vos falarei en breves).

A miña casa e amplia e bastante xeitosa, ten todalas comodidades e a verdade é que estou contento aquí. Personalmente tocoume a habitación grande (unha cama de aquí a mañán, tele, un bo ventanal...). Hai 2 cuartos de baño, unha cociña q ten de todo (menos lavadora, pero compensano con 3 neveras), un salón tirando a pequeño (con ordenador e internet para o noso uso e disfrute), e un amplio xardín con algún gato e ó fondo un extraño templo cunha virxe parecida a dos milagros de Requián, flanqueada por vishnu, un buda, dous gnomos e un gato de porcelana. Debe ser que os filipain están preparados para a multiculturalidade que os rodea. Outro apartado bo (por non dicir o chollazo que temos) é que a filipain ven todalas mañás a limparnola cociña e mailos baños (de feito onte marcharon de vacacións a Florida e mandaron á irmá a que nos limpara). Esto é marabilloso.

A casa ten 5 habitacións nas q vivimos (vivíamos) 7 personas e que vos presentarei segundo orden de aparición:

- Thomas, polaco el. Un cacho de pan o tipo. Traballa de repoñedor nun super (o tesco, un clásico aquí).

- Reme, extremeña ela. Simpática (esto é un eufemismo evidente) pero nin papa de inglés.

- Eva, extremeña tamén. Moi cachonda, pero bastante estúpida. A pesar de todo e gracias á miña desorbitada hipocresia levamonos ben. Tamén nin papa de inglés.

- Paty, tamén extremeña e conocida internacionalmente como "María Paz, eres una fresca". Moi simpática a pesar de chamarme galleguiño. Marchou o sabado. Unha pena.

- ?????, iraní ela. O nome pronunciase moisa (tocate o carallo). Estudia MBA. Eu levome ben con ela ainda que hai pique entre ela e as extremeñas que quedan, por falta de comunicación (como as outras non falan inglés botan o día falando en castellano e bueno... a iraní sintese marginada). Vive co mozo. Alemán el e probablemente alcólico. El non sei como se chama (e bueno, tampouco me importa moito). Teñen un fillo (cada un pola sua conta, e intuio q perderon a custodia, el fijo).

Apenas estou sacando fotos (por pereza máis que nada) e tamén porque me dín conta de que ó final non as miro nunca, quedan ahí para a posteridade pero nunca se me da por botarlle un ollo, asique cando queira recordar algo que vín pois podo miralo en google, que xa me aparecen fotos bonitas sacadas con camaras reflex e movidas así. Evidentemente hai fotos que non se poden ver en google, como esta que vos vou poñer.

Tratase como podedes observar de dous entrañables pirados (que deses hai moitos por aquí), xogando o tenis en calzoncillos á beira do Tamesis (a un paso do Big Ben e do London Eye).

Estoume adicando a escribir esto dende o mobil mentres vou en metro, e levame o seu tempo. O acabar esta entrada empezarei outra e xa veremos para cando está. Hala veña, suerte!

Hagakure Aikido (3)

2009-10-10T19:57:00.000+02:00

- Así que ya está -dijo Arthur-, vamos a morir.

- Sí - admitió Ford-; a menos que, ¡no! ¡Espera un momento! De pronto se abalanzó por la cámara hacia algo que estaba detrás de la línea de visión de Arthur-. ¿Qué es ese interruptor?

- ¿Cuál? ¿Dónde? -gritó Arthur, dándose la vuelta.

- No, sólo estaba bromeando -confesó Ford-; al final, vamos a morir.

Volvió a desplomarse contra la pared y siguió con la melodía por donde la había interrumpido.

- ¿Sabes una cosa? -le dijo Arthur-; en ocasiones como ésta, cuando estoy atrapado en una escotilla neumática vogona con un habitante de Betelgeuse y a punto de morir asfixiado en el espacio profundo, realmente desearía haber escuchado lo que me decía mi madre cuando era joven.

- ¡Vaya! ¿Y qué te decía?

- No lo sé; no la escuchaba.

Last train to London (y van 2)

2009-10-08T04:07:00.000+02:00

Pffff, que pereza poñerme a escribir, sobre todo porque accidentalmente mordín un dedo (o pulgar concretamente) e ahora doeme cando lle dou á barra espaciadora. Pero bueno... Ola! E benvidos a este marabilloso e refrescante espacio no que vos relato algunhas cousiñas da miña estancia en este país no que se paga con dinero de la reina.

Quedeime da última vez en Apu. A primeira vez que falei con el foi o luns pasado. Como vin un bote da mitiquerrima gomina Giorgi (coa literatura toda en castellano) pregunteille si era de por aquí, ó que el me contestou (máis ou menos): "¿En serio te parezco español?, si soy moro de arriba a abajo". Realmente no dixo esto, pero foi o que deu a entender. Comenteille que eu era español, o que el contestou (tamén máis ou menos): "Oh, España es bonita, de hecho mi pueblo estuvo allí durante 8 siglos..." Recollo estes intercambios de opinións en castelán (ainda que realmente sucederon en inglés), para que vos (meu ignorante público) comprendades o que se dixo e ó mesmo tempo se note que realmente mantiven esta conversa nun idioma complexo, abstruso e que apenas emprego.

Pois eso, que Rehda á primeira vista parecia un capullo de carallo, pero como perro infiel que é ,Dios (o de aquí, non o de Alá (ja ja ja)) decidiu castigalo a base de insomnio (e a verdad é que estaba jodido de carallo). O luns intentou conseguir durmir a base de dar un tremendo paseo, que segundo calculou co google maps saiulle en 20 km, pero o cansancio non fixo mella e non conseguíu durmir. O martes recurriu á clásica pero sempre efectiva opción dunha boa trompa de bacardi cola (gran elección) pero tampouco tivo sorte, asique o mercores recurriu a unhas pastillas de non sei que. Teño que recoñecer que non o volvín a ver. Supoño que non lle pasou nada, pero por se acaso... Suerte Apu, e que sexas feliz en el cielo de los perros.

E seguindo co tema do alcol e das drogas... O sábado a eso das oito da tarde ía sair da casa para ir a tomar algo cando me atopo á Justine e a outra fulana pañando unha soberana trompa de tequila. Pero tequila reposado (así de color dourado) que en vez de con sal e limón, pois tomase con canela e naranxa. Deixaron fino de carallo o sofá a verdad. Pero intercambiei unhas cantas palabras con esas bebedas femias. Resulta que ambas son amigas da infancia, estudiaron xerencia de empresas e ambas falan un idioma extranxeiro. Pensaredes vos... sendo inglesas ese segundo idioma será alemán, español, italiano, francés, xaponés ou algo así (algo que poida parecer útil...). Pois non, ambas falan lituano. Xa ves, como depilar a espalda cunhas pinzas...

E bueno, comentar que xa non vivo con ela dende o luns. Mañá, se sigue chovendo coma hoxe empezo a contarvos onde vivo e con quen (que tamén ten tela).

Aparte do que é o tema do piso pois vouvos contar algunha cousiña que fixen estes días. Este fin de semana fun a Harrods. A miña irma pediume que lle truxera unha bolsa vacia de Harrods para fardar no Eroski (como che devolven un centimo si levas bolsa, sacar unha de Harrods ten que ser o máximo que hai), asique fun ata alí e compreille uns detalles os meus sobriños. Empecei por arriba de todo, porque abaixo estan os cosméticos e a min é algo que me reventa. Sección de deportes (quinta planta). Moi chachi, moi pijota e había un futbolín que valía a nada despreciable cifra de 13000 libras de nada. Evidentemente poñía non tocar e había peña sempre pendiente del. Baixando unha planta esta a xoguetería. E triste dicir esto ós meus 26 anos, pero alí invertin o 95% do tempo que estiven en Harrods. Disfrutei como un enano. Chegan a entrar os meus sobriños alí e dalles una embolia asimilando tanto xoguete. Ademáis e un sitio simpatico, os dependientes xogan cos rapaces, van disfrazados, e o que é máis importante, si eres adulto deixanche facer o gañán canto che sale das pelotas. Peeero, chegou un momento no que sentín ¿meambre? En fin, dar co baño é un tema complicado pero cando estas entrando pola porta notas un lujo, un poderío, un derroche... que non podes deixar de pensar esa mexada non che vai salir por menos de 30 libras (si cobraban en Termini...). Ese temor polo teu bolsillo volvese temor polo teu cu, cando o botar a man ó pestillo alguén axuda a abrir dende dentro, e ves a un tipo traxeado coa etiqueta de Harrods no peito que te sauda sonriente. O fulano era grande como unha mole, negro como un tizón e enfundaba as súas mans nuns elegantes a la par que prácticos guantes de latex. O dito, a mexada con máis mal rollo que botei na miña vida.

Para relaxarme un pouco decidín baixar á sección de home e a verdad é que é un pouco pijota (Armani, Dolce & Gabanna e peñita por el estilo). De feito na zona de Armani tiñan pianista propio (eso si que é derroche, tiñan que haber contratado a Cristiano Ronaldo para que pasara uns canapés pola sala). Curioseando por ahí vin uns marabillosos pantalóns vaqueros de Dolce & Gabanna destes que veñen gastados xa de fabrica (chego con eses pantalóns a casa e miña nai pasaos pola tixeira para facer cintas coas que atar as xudias ás varas). O tema é que os pantalóns apenas costaban 400 e pico libras (o que aquí se coñece vulgarmente como salario minimo interprofesional) asique me dixen "que carallo, imos a probalo". Joder, que gustazo nas pelotas. E non solo polo feito de que os pantalóns costaran 400 libras e puideras dicir o de que clase tienes (que tamén), se non porque a verdad e que eran comodos, e realmente as miñas pelotas sentironse máis comodas que cuns pantalóns do espolón. Non tan comodas como para gastar 400 libras pero certamente máis comodas. Solo me quedou o resquemor de haber ido duchado. Ten que ser unha putada gastarte esa pasta nuns pantalóns que xa ocuparon unhas pelotas sudadas.

Bueno, vouvos ir deixando porque me quedan uns tochos impresionantes. Un día destes falovos da miña nova casa e da xente coa que coexisto. Salud!!

Last train to London

2009-09-30T03:54:00.002+02:00

Ola chavales.

A pesar da miña axetreada vida por esta aldea situada ó norte da Coruña e coñecida vulgarmente como Londres (ou London para os que falen inglés) pois atopei un hueco para contarvos algunha das miñas peripecias.

O domingo pola mañá espertei e pensei que xa estaba todo listo, só me faltaba preparar a maleta. Asique como ía con tempo decidín afeitarme (que cona, para unha vez que o fago...). Entón sonou o teléfono (moito me jode cando sona o telefono mentres eu me adico o meu aseo personal e intimo). Era unha mensaxe dunha fulana chamada Justine (da que posteriormente vos falarei) e que era a tipa que me buscaba onde vivir e todo iso. Ovis sabe que ía vivir por Candem porque llo comentei o sabado pola noite. Sen embargo despois desa mensaxe ía vivir en Torrington Road, cousa que por exemplo sabe Cachote, porque fun ata o caseto para ver como chegar dende o aeropuerto ata onde ía vivir, e coincidín con el para tomarlle eses callos mañaneros. Despois volvín a casa fixen a maleta e todo listo.

Despóis montei no avión e fixeime nas instruccións de emerxencia estas que fan a modo de coreografía as azafatas, perdón, asistentes de vuelo. Resulta que si nos metemos unha ostia del copón nesa aeronave máis pesada que o aire, provista de alas, cuxa sustentación e avance son consecuencia da acción de un ou varios motores, e por casualidade somos tan duros como para que a ostia non nos mate, pero poidamos perecer afogados pois o que hai que facer é tirar fortemente da tira vermella que sobresae debaixo do asiente, tirar formente da cinta de plastico que pecha o embalaxe, e tirar fortemente do pitorriño vermello para que se infle. A ver, isto e darwinismo puro e duro, solo o máis fuerte sobrevive. Si eres un tirillas e viaxas en avión estas abocado a palmar. Nese momento pensei que si querían que sobrevivira un ser superior a un accidente de avión (un tipo Jack Shepard) o que tiñan que facer era:

1.- Para collelo tirar fortemente da cinta vermella.
2.- Para sacalo do envoltorio resolver unha raiz cuadrada.
3.- Para inflalo dicir cal é a capital de Moldavia.

Unha vez chegados a Londres fun a recoller as maletas e mentres aparecían pola cinta encendín o mobil. Xusto nese momento soname o telefono. A Justine esta de marras. Preguntoume se recibira a súa mensaxe e todo iso e despóis soltoume unha tremenda caldeirada da que non me enterei de nada. Debe de ser a sensación que ten a xente que fala comigo cando estou trompa, pero sen o bafo a alcol. Antes de colgar dixome que me ía mandar un sms. Debeu notar que non me enteraba de nada, porque a tipa non é parva, si ve unha colilla sabe que se fumou.

De ahí a un pouco chegame un sms dicindome que a casa de torrington road tampouco pode ser. Que colla o metro ata Leyton e que ó sair vire á dereita e vaia ata a parada de taxis e alí colla un ata a nova dirección que me indicou (e non vou revelar polo ridiculo do nome da calle). Saín do aeropuerto e había esperando sobre uns mil millóns de gitanos (aprox) chegando a pensar si ese avión realmente non me transportaría no espacio e no tempo ata o meu traballo do domingo polas mañás. Comprobei que non e seguín coa miña misión. Unhas 30 paradas de metro despois xa estaba en Leyton. Saín da estación e evidentemente collín para o lado que non era. Alí me atopei co segundo pirado en menos de 5 minutos. Un fulano coa cabeza rapada e comendo medio kebab (o outro medio íao esparcindo pola roupa) acercouseme e dixome: "Do you know what? (sinalandome co dedo, con cara de mala ostia e un tono serio) Happy birthday to youuu!" e deume un abrazo rápido. Non me manchou. Despóis marchou e eu fun cara os taxis.

Nos taxis despachoume un señor de aspecto arabe (por aquí hai moito arabe e negro, tamén hai algún inglés e varios que podemos definir como ingleses de libro, deses que cando van abrir a boca solo esperas que digan "listen and repeat"). Montei no taxi de copiloto (é raro, porque nos taxis sempre me monto atrás) co fin de comprobar si se fai raro o de que conduzan do outro lado. A ver, sabes que conducen ó revés, pero cando vas dando unha curva (que tes algo menos de perspectiva) e ves que polo carril polo que normalmente andas che ven de frente o mítico autobús vermello de dúas plantas acabas sufrindo (chorreo y canguelo que dirían algúns). Chegamos á casa. Petei na porta (porque non hai timbre) e saliume unha tipiña en pixama. A Justine esta de marras. Explicoume que na primeira casa á que ía ir quedou sen auga, e a segunda sen electricidade (cousas que pasan, a semana pasada cando fun a Vigo cortaranlles a luz e tivemos que ir Eloy e máis eu a pagar a auga que se non tamén a cortaban...). Pero bueno, o tema e que tiven que quedar na casa da Justine (manager da empresa esta de alojamientos). A casa por fora ten como moito 5 metros de ancho (por dentro evidentemente tamén) pero despois e como a mansión dos Shefield. Hai de todo. Pantallón de plasma, wifi, algunha guitarra, a nevera chea, e bueno, si fora do meu interes tamén diría que ten unha sucursal da de Muchas debido ós miles de millóns de cosmeticos e productos de limpeza que ten. Pagoume o taxi gentilmente e pediume disculpas por todo o sucedido. Por min a verdade mellor, esta casa é unha gozada, solo lle falta facerme de comer (te e café xa mos prepara...)

En fin, sei que o estades esperando asique... a tipa ter ten boa teta, pero unha cara de inglesa moi inglesa. Traballa dende casa a maior parte do tempo asique estes tres días vina coa misma roupa. E bueno, ten que ter unha factura de telefono que para imprimila fai falta a celulosa de media selva amazonica.

E bueno, para acabar de comentarvos as impresións da chegada pois dicir que tamén tivo que acoller aquí a un Apu destes da vida, dos que cando escriben no msn en vez de letras aparecen garabatos destes que salen en Al-Jazeera. O parecer chamase Rheda ainda que se pronuncia Radja, o que me fixon pensar inmediatamente en Rajesh Koothrappali. Despois funme deitar porque era tarde e o luns era día de escola.

Como isto me esta quedando un pouco tocho, voume despedir e si eso xa vos contarei máis movidas máis adiante. Si se me pasa recordademe que conte a primeira conversa que tiven con este fulano.

Veña chavales, voume deitar que estou aquí perdendo de durmir solo por satisfacer as vosas curiosidades. Hala veña, un saudiño dende a casa de Justine. Bye bye sweeties!!

Ensayo sobre la lucidez

2009-09-25T14:32:00.003+02:00

Dicía Saramago que cando realmente desexas algo de todo corazón o universo enteiro conspira para que se cumplan os teus anhelos. Por outra banda Saramago é un putero e un borracho dun calibre incomparable, entre moitas outras virtudes cardinales.

A veces amaneces nun sofá a 70 km da cama na que deberías amanecer. A veces pienso en ti. A veces partes nueces... Eses días igual pensas "mmmm, apeteceme dominar o mundo". E cando te levantas e vas ó baño, miraste no espello e dis ti "vou deixar un bigotillo facha perdido". Desgraciadamente e como podedes observar na seguinte instantanea teño un problema capilar xusto debaixo do meu tabique nasal en forma de calva, de xeito que se se me dera por deixar o bigote pois sería un tipo cantinflas, un bi-bigote, non sei se me explico...

Eses problemas capilares recordanme un par de cousas que vivín estes días. Resulta que o fulano máis peludo do mundo estase somentendo á depilación definitiva, cousa que nin me vai nin me ven. A outra cousa que me acordou é unha movida biblica. Vouvos culturizar.

Resulta que 1500 ou 2000 antes de que clavaran a un fulano a unhas tablas en forma de cruz, pois habitou algunha zona de Asia un tipiño chamado Abraham, patriarca e profeta biblico el. A Abraham apareceuselle algún tipo de angel ou algo polo estilo, que lle dixo que ía ter un fillo, a pesares da avanzada idade da súa muller, e da súa esterilidade. El entendeu que tiña que telo, e que tiña que buscarse a vida, asique follouse á súa criada Agar. Desgraciadamente, e case simultaneamente deixou preñada á súa muller Sarah, e debido á gracia que lle fixo esto ultimo pois o nome deste fillo significaba hilaridad. Os seus fillos foron os míticos Ismael e Isaac (os do sacrificio que cambiaron por unha cabra ou algo así).

Isaac casouse con Rebeca, que curiosamente tamén era esteril e tamén acabou tendo un par de fillos xemelgos. Jacob (do que sairian as 12 tribus de Israel) e Esaú, que era o máis vello dos dous, e polo tanto tiña unha serie de dereitos debido á súa primoxenitude. Sen embargo como mais ou menos eran xemelgos (un era peludo de carallo e tal) pois decidiron engañar ó pai coma quen que Jacob era o vello. Este era un trato ó que chegaran os irmáns tendo como compensación economica un plato de lentellas (ahí queda eso). Para engañar a Isaac pois Jacob puxo o pelexo dunha cabra por riba, para que se notara unha pelamia bastisima (bo lombo tiña que ter Esaú), entón dixo Isaac "Ahh, ti debes de ser o máis vello", e cambiaron o curso da historia, cunha tremenda chulería.

Bueno, e eso es to, eso es to, eso es todo amigos... Pasado mañá marcho para Londres e non sei se volveredes a saber de min nunha temporada asique non chorar, nin vos poñades tristes, que algún día hei volver. Xa vos contarei...

Hagakure Aikido (2)

2009-09-15T19:47:00.000+02:00

La virtud, habrá aún quien lo ignore, siempre encuentra escollos en el durísimo camino de la perfección, pero el pecado y el vicio se ven tan favorecidos por la fortuna que todo fue llegar y se abrieron ante ella las puertas del ascensor. Salieron dos huéspedes, un matrimonio de edad avanzada, ella entró y apretó el botón del tercero, trescientos doce era el número que la esperaba, es aquí, llamó discretamente a la puerta, diez minutos después estaba ya desnuda, a los quince gemía, a los dieciocho susurraba palabras de amor que ya no tenía necesidad de fingir, a los veinte empezaba a perder la cabeza, a los veintiuno sintió que su cuerpo se desquiciaba de placer, a los veintidós gritó, Ahora, ahora, y cuando recuperó la conciencia, dijo, agotada y feliz, Aún lo veo todo blanco.

Hagakure Aikido (1)

2009-09-10T18:44:00.003+02:00

Cuando lord Henry entró en la habitación de su tío lo encontró vestido con una tosca chaqueta de caza, fumando un cigarro habano y refunfuñando mientras leía The Times.

-Vaya, Harry -dijo el anciano caballero-, ¿qué te ha hecho salir tan pronto de casa? Creía que los dandis no se levantaban hasta las dos y que no aparecían en público hasta las cinco.

-Puro afecto familiar, tío George, te lo aseguro. Quiero pedirte algo.

-Dinero, imagino -respondió lord Fermor, torciendo el gesto-. Bueno; siéntate y cuéntamelo todo. En estos tiempos que corren los jóvenes se imaginan que el dinero lo es todo.

-Sí -murmuró lord Henry, colocándose mejor la flor que llevaba en el ojal de la chaqueta-; y cuando se hacen viejos no se lo imaginan: lo saben. Pero no quiero dinero. Sólo las personas que pagan sus facturas necesitan dinero, tío George, y yo nunca pago las mías.

Parisienne Walkways

2009-09-06T00:51:00.003+02:00

Hoxe vai así algo rapidiño, simplemente para que vexades que sigo vivo ainda que non o pareza. Un video dunha cousiña que atopei en internete, unha versión dunha canción melancólica. E eu comprando guitarras polo mundo adiante... Si e que non solo de beat box vive o home...

En duas semanas xa andarei máis activo (pero pouco), asique se cadra botamos contas dunha cousa que teño por ahí pendiente. Pero bueno, si a alguén lle interesa o orixinal ahí vos vai este tema erótico festivo que tantos momentos de gloria nos ten dado.

Un saudiño.

Perdidos

2009-08-21T11:20:00.005+02:00

Ola jovenes!

A segunda cousa que máis odio neste mundo, sin lugar a dudas, son os capítulos de perdidos que se centran no que é a parexa de chinos que hai na isla. Non é racismo nin nada polo estilo. O que sucede é que vexo perdidos dende a cama, no ordenador que coloco estratexicamente nunha estanteria, e polo tanto, non poño as gafas (e ainda que as tivera postas, cada vez vexo peor, asique o martes vou ir o oculista). Cando os capitulos se centran nos chinos (bueno, creo que son coreanos) pois eles falan en chino (ou coreano) e os subtitulos están en inglés. En condicións normais entereariame de que pasa, pero dende a cama o tema complicase. Ademáis, os chinos estes son o mais inexpresivo do mundo. A ver si me explico:

Foto do chino sorprendido:

Foto do chino triste:

Foto do chino feliz:

Foto do chino tendo un orgasmo:

Foto do chino sospechando:

Colledes a idea ¿non? Pero bueno, volvamos ó tema de ver a serie dende a cama. As veces pasa algún detalle que fai que me levante da cama para comprobar se é certo o que acabo de ver, como o que ocurriu no episodio piloto.

Estaba eu vendo o episodio piloto, concretamente a escena na que Jack, Kate e Charlie van ata a cabina do avión, e atopan ó piloto, cando me incorporei na cama e dixenme eu "mmm, este tipo soname". Resulta que é Greg Grunberg, que o mellor polo nome non vos sona pero vouvos poñer unha fotiño del.

Mmmm, non o saquei moi agraciado e tal... Resulta que ten un papel bastante fugaz (morre en menos de 2 minutos), o cal me leva a denominalo como un dos grandes pringaos da historia da televisión porque, aparte deste papel, será recordado por outros como o de Mark Parkman, o policia de Heroes que podía escoitar o pensamento da xente (así descubriu que a súa muller o engañou cun do traballo). A última vez que vin Heroes el estaba perdido no medio dun deserto, sin auga e sin nadiña máis (supoño que sairia de ahí pero... pobre pringao). E bueno, eso non e todo, porque tamén sae en House (morrelle a muller nun accidente de tráfico)... Non sei, e un dos típicos actores que so os contratan para que lles pasen putadas.

Outro exemplo claro é o de Robin Tunney, que polo nome seguramente tampouco vos sone de nada, asique vai caer outra fotiño (pero con mellor cara e non solo polo tema dos genes)

Así xa queda máis claro quen é non? Efectivamente, Veronica, a de Prison Break. Solo aparece na primeira temporada (foi o que aguantou viva, no primeiro capitulo da segunda peganlle un tiro). Se vos sona a cara e non vichedes Prison Break igual vos preguntades de que vos sona... Pois tamén saliu en House (no episodio piloto de feito). Era a profesora esta de primaria que lle deu unha volta. O parecer tiña a solitaria no cerebro... moi ben... Ahora traballa no mentalista asique... a ver canto tarda en morrer ou algo.

Non sei, son personajes así coma Kenny, o de South Park. Morren porque teñen que morrer. O mundo e cruel. Non vos metades a actores.

E bueno, en outro orden de cousas, hoxe atopei un video en El pito doble coa diferencia entre hostia e hostión que é digno de compartir asique ahi vos vai.

Un saudiño chavales.

Hago ¡chas!

2009-08-14T13:17:00.004+02:00

Faréi chas e todo... veña home veña.

Ola corazones, alguén sabe como cojones se pode descargar un video así en flash dalgunha páxina que non sexa youtube? Por exemplo, da páxina do corte inglés? E que quería poñer aquí un video marabilloso destes da teletienda que vín o outro día (últimamente falo moitísimo das cousas que vexo na tele, será que como facía anos que non a vía ahora estoume enganchando).

Bueno, o tema é que vin este anuncio do gym form vibro max (que non podo insertar porque non teño maneira de descargalo). Por favor, botadelle un ollo e mirade se hai algo que vos chame a atención (son 2 minutos, tampouco ides coller unha hernia). Ahora teño que marchar pero por favor comentade si é que aljo vos sona raro (absteñanse Javier e mailo niki, os cales xa lles contei a solución).

Por certo, si algunha fémina le esto que me conteste dúas sencillas cuestións: ¿Canto mides e que número calzas? Gracias de antebrazo.

Por certo, alguén deu xa con algo parecido ó que buscaba nos comentarios, asique por favor, se comentades abstedevos de ler o que deixou a nosa entrañable RaKeLa. Un saudiño.

Hago ¡chas!

2009-07-28T22:17:00.000+02:00

Marca las frases que indican como ir a un lugar:

- Gira a la derecha.

- Pinta de color azul.

- Sigue recto.

Sangre, sudor y chicles de fresa

2009-07-23T21:30:00.005+02:00

Corría o alegre e entrañable 29 de Maio deste ano (viernes concretamente). O Barcelona estaba en celebracións polo tema da Champions e unha rapaza de Betanzos cumplía 23 anos, bueno, unha que eu sepa, polo menos. Mentre tanto eu deambulaba polo que é a biblioteca de peritos, disfrutando do ambiente moderno, e observando entretido como as femias do meu arredor entraban de pleno no marabilloso ambiente primaveral, coa privacidade que proporciona un obxeto ocultando a dirección da mirada. Nun momento indeterminado da miña azarosa ocupación decidín facer un descanso e ler o periodico. Concretamente o 20 minutos (que tantos momentos de gloria nos ten proporcionado). E atopeime con esta noticia, que aquí vos escaneo. O importante por suposto, xa vos ven subraiado.

Para os que pasachedes de ler aquí vai o interesante. Eu personalmente (non sei vos) o primeiro que mirei foi a foto e fixeime en quen era esa xente. E resulta que unha é "acrobata vaginal" (termino que, por certo, coñecía bastante xente a que llo comentei). Cando Concha Velasco interpretaba á chavala aquela en "Mamá, quiero ser artista" fixo que non se trataba de algo así, pero claro, se a túa nai e vedette e o teu pai e mago o normal e que non salas normal.

Sen embargo de todo esto o que a min máis me chamou a atención foi o tema que está na columna da dereita. Pon que é capaz de sacar da súa vaxina (en diante "chocho") 150 metros de bandeira, 90 perlas e enroscar bombillas. Canta información. Haberá que analizar esto ¿non?

O da bombilla a min personalmente intrigame. Supoño que a collerá tipo ventosa (espero que lla den xa fora da caixa de cartón) e a colocara no portalamparas xirando este. A ver, esto non é práctico. Se fora capaz de expulsala bombilla cara o portalamparas co efecto necesario para que quedara enroscada eso si que tería mérito. Non sei, eu non lle vexo nada especial ó seu metodo, a menos que o faga coas bombillas estas de baixo consumo con forma de serpentín.

O das perlas... non vou entrar a facer comentarios porque ó non encaixar as 90 perlas entre si non sabería calcular o espacio que tería que ter a rapaza na súa santa cavidade para dar abrigo a tal cantidade de perlas. Sin embargo co da bandeira si vou facer unha serie de aproximacións, dignas de malaprensa ou de malaciencia, porque a verdade, a min o tema cheirame a chumino (jaja, humor inteligente). Estreamos polo tanto unha nova sección que chamaremos... non sei... "¿malchocho?" e que probablemente non pase de hoxe. Vamos a facer contas, que seguro que todos o estabades esperando.

No artigo dí que saca do chocho 150 metros de bandeira, pero non nos da o resto de dimensións da bandeira. Suporemos que sigue ó patron dunha bandeira normal, ou dun folio, e dicir, a relación entre os seus lados é a raiz cadrada de 2 (que ven sendo 1,41421 etc etc). Dandolle un marxe de confianza suporemos que o lado grande son os 150 metros, polo que o lado pequeno seran 150 dividido entre raiz de 2 (150/1,41421) obtendo un valor aproximado de 106,7 metros. Ahora o tema ven e o siguiente ¿De que material é a bandeira? Porque se e de lana vai ocupar bastante máis que se é de seda asique daremoslle un expesor suaviño. ¿Que vos parece 0,8 milimetros? Sería polo tanto unha tela bastante fina. A bandeira en cuestión que acabamos de calcular teria un volume de 12,804 metros cúbicos, que sería o mesmo volume dunha habitación de 3m x 2,5m x 1,7m, dimensións nas que por certo, pasou Ortega Lara 532 días, e dicir, un zulo. Ainda que tratandose das partes intimas dunha femia haberá quen pense "anda, pois debe haber unha certa holgura".

E a verdade é que sí, debe de haber algún tipo de erro. Como as contas son relativamente sinxelas imos supoñer que non me equivoco (por ego, máis que nada, pero se alguen atopa algún erro nos meus calculos por favor que mo faga saber) ¿Será entón algún tipo de bandeira como as cintas estas que cortan os políticos cando inauguran algo? Fagamos contas novamente. Siguen sendo 150 metros. Ancho imoslle dar pouquíño non sei, ¿6 centímetros? e de espesor xa vimos antes que nos pasamos, asique imoslle poñer... non sei ¿0,6 milímetros? pois se facemos contas... 150x0,06x0,0006 veñen sendo 0,0054 metros cúbicos. Pode parecervos pouco pero son 5,4 litros, e dicir: unha lata de cocacola e unha garrafa de fontecelta... Así sen nada. A min a verdade estame costando asimilalo, se volve para o ano irei a vela, mentres tanto sairei por ahí cun calibre, dicindolle as rapazas mentres llo enseño e lles guiño un ollo "amiga, teño plans para ti, polo ben da ciencia"

Ala veña chavales, ata loguiño

Miedo y asco en Las Vegas

2009-07-18T18:16:00.001+02:00

Ola!

O viernes pasado liaronme e fun a Caldas. Todo o mundo sabe que odio profundamente o Cultura Quente, que para min ven sendo como as rebaixas: diche alguén se vas, ti dis que si e os 5 minutos de chegar estas deseando marchar. Sen embargo este ano houbo un pequeno (minúsculo) detalle que fixo que o tema fose un pouco menos horrible. E non me estou referindo a Kap Bambino (ou como se chamen), os cales lles desexo dende aquí unha morte lenta e dolorosa, a la par que próxima no tempo.

Non. Resulta que mentres Kap Bambino ¿actuaban? ¿tocaban? bueno, facían o que fora que facían pois acercouseme unha rapaza, chamoume polo meu nome e preguntoume se me acordaba dela. Eu xa a vira pasar antes por alí pero non a saudara nin nada, porque facía moitísimos anos que non falaba con ela, pero a verdad e que teño falado dela. Tratabase da mítica Estefanía (á cal lle adiquei a que para min é unha das mellores entradas que escribín na miña antiga bitácora). E puxose a falar, porque falar é o seu. E contou cousas como que eu era o que mellor facía as divisións cando eramos pequenos, que si me aburría en clase (eso pasame incluso sin ser pequeno), preguntou se viramos por alí a un fulano que leva morto un par de anos... bueno, o típico. Que me fixo certa gracia volver a vela (e enterarme de que traballa no diario de Pontevedra, ou eso conta). Curiosamente Javieer acordabase de que lle dedicara outras verbas en outra entrada do meu antiguo blog, comentando que pasaría si se enterara de que falara dela. A miña hipotese fora esta:

- Estefania (a tipa a que lle contei o dos reis magos): seguramente lles contaria os amigos que un escritor de éxito lle dedicou un libro máxico, de ilusion e fantasía, e que na presentación apareceu DJ Kun e lle pediu matrimonio, e que ela tivo que rechazar porque ten unha relación seria pois non sei... cun extraterrestre mismo.

Estivemonos rindo un pouco, porque nin o Jim Bean, nin o Brugal eran de confianza, e despóis, por fin, volvemos para casa.

Ahh, por certo: ¿Quen dicía que non era capaz de chegar os 20 anos co Brain Training? ¿Quen é despóis o que suma sempre mal ó tute? E todo conto, e despóis as culpas sempre as levo eu...

Hago ¡chas!

2009-07-15T20:41:00.002+02:00

- O gitano vello está cascado ¿eh? Parece que lle queda pouco.

- E xa bastante aguantou. Ti imaxinate. Despertaste e miras para o lado e hala, unha gitana. Levantaste e vas ó baño, miraste no espello e hala, outro gitano. Eso ten que acabarte queimando por dentro, coma se fose acido...

70 verbos

2009-07-09T19:13:00.002+02:00

Non sei con quen comentaba o outro día que Leo Masliah (do que xa vos falei aquí e máis aquí) pois escribíu un conto breve (70 palabras) utilizando solo verbos (vanlle os temas raros). E sei que a quen llo contoi sonoulle raro, asique si é lector desto pois ahí lle vai a resposta, e se non pois ahí vos vai un toque de cultura.

Dormía, creo. Amanecí anhelando prosperar. Apetecía triunfar. Decidí jugar. Salí corriendo. Conduje volando. arriesgando morir. Calculé. Aposté, proyectando ganar. Logré empatar. Debí parar. Presumiendo continué. Odié perder. Sufrí, recuerdo. ¿Habría podido acertar?, especulé. Supe olvidar. Recapacité. Elegí renacer. Resolví mejorar. Ansío aprender, ¿entendés? Sigo temiendo fracasar. Pretendo ir volviendo, regresar partiendo. Intentaré llorar, chillar, patalear: podría reventar. Estuve tratando. Desearía conseguir explotar. ¿Llegaré? Detesto alardear. Quiero probar. Terminaría diciendo: llueve.

Está sacado do libro La buena noticia y otros cuentos, por se a alguén lle interesa.

Una cierta tristeza

2009-07-04T18:43:00.001+02:00

A verdade é que non sei de onde, pero o título saqueino de algún lado. Supoño que é o título dalgunha peli (que non vín), dalgún libro (que non lin) ou dalgunha serie (que seguramente sí vín)

Levo uns días un tanto así, non sei como dicilo. Supoño que disperso pode ser unha boa definición. E todo empezou o martes, cando montei no coche, outra vez de volta a casa (música melancólica na radio e todo eso), e o maletero cargado con miles de cousas. Outra mudanza, outro ano máis. Sen embargo este ano, durante o camiño, non puiden deixar de pensar en que me deparará o futuro nos próximos meses. Que farei da miña vida. Onde estarei. A que dedicarei o tempo libre. Pinterei os labios de carmín. A quen lle roubarei o wifi. En que bares me embriagarei (desto mais ou menos si me fago unha idea).

Son cousas ás que lle estou dando voltas, pero bueno, cando se me pase a tonteria empezarei coas tonterias novamente. Pero eso, que xa estou de volta

Cifras e letras

2009-05-28T14:41:00.001+02:00

Hoxe despertei en Vigo (o cal me veu moi a man porque vivo alí) e quedeime un rato tirado na cama, mirando para o teito. Despois mireime a min e dixenme: ¡Joder Moisés, que ben che queda a lencería!. Sen embargo o fío do tanga apretabame de máis e deixabame marca (non foi unha idea brillante comprar unha S, pero que queredes, gustame a roupa ceñida), asique, previa ducha, decidín poñer uns calzoncillos (boxer con debuxos de papa noel que me regalaron estas navidades, por se a alguén lle interesa), e facer algo de vida. A vida en calzoncillos e marabillosa. Sobre todo cando un se levanta "daquela maneira" (creo que ó final non é culpa da librería). Creo que teño o día parvo, e eso que solo levo dúas horas a pé. Non sei, tiven a necesidade de facer esto. Debinme sentir imbuido dos exitos do barcelona, que decidín probar a ver se me saía ben.

Tranquilos, que puxen ós tiles que faltaban antes de darlle a enviar. Espero que cando perdades e digades unhas verbas ante a camara, non solo faledes da vosa moza ou da vosa familia política e tamén teñades o detalle de dedicarme unhas palabras amorosas, en actitud cariñosa, xa sabedes...

Un cadaver a los postres

2009-05-25T21:26:00.004+02:00

Últimamente estoulle falando a todo o mundo desta película, e recomendovos encarecidamente que a vexades. Chamase un cadaver a los postres, e aquí deixovos un par de detalles.

Joder, que boa é. Benson señora, que raro...

Culpa mía, debí soplar antes... solo cuando hay humedad... coidado, vaia paranoia... En fin, feliz día da toalla

Opening

2009-05-18T18:31:00.002+02:00

Non vou falar de cursos de ingles (ainda que me colleron para botar tres semanas en Inglaterra dandolle duramente ó idioma de cheqspir). O tema é outro. Tratase dunha pequena duda.

Mención especial para o segundo 30 (referencia temporal, non me refiro ó truco)

En serio, de que karaoke sacan os borrachos que graban estas cancións?

Dracula ye-ye

2009-05-10T20:21:00.000+02:00

Marta salió de paseo por el campo
Sorprendióla una terrible tempestad
(trueno)
Un viejo caserón apareció ante sus ojos a la luz de un relámpago
(truenos)
Era el Castillo del Conde Drácula
...
Corrió hasta él
Empujó el pesado portalón
(crujido)
Subió las escaleras
Y allí, en el último peldaño
(grito)
Estaba el Conde Drácula, que le decía:
¡Oye, chiquita, que gozada, enchufa el tocadiscos y vamos a bailar!

Eros y civilización

2009-05-06T14:43:00.001+02:00

¡¡Coño Dani!! Máis dun mes sen escribir unhas verbas no blog. Será que tes unha vida pouco ociosa, ou que tes poucas chorradas que contar, como por exemplo esta (vouna contar eu): resulta que este individuo, paradigma da xente "in", que decide o que é "cool" e o que non, pois caeu na tentación e pillouse o iphone. E claro, o iphone ten miles de pijadillas. Pero de entre todas as que se podía baixar foi dar cunha marabillosa. Trae varias aplicacións en si (creo), como un calendario cos festivos de todo o mundo, algunhas cousas máis, e un calendario que creo que se chama "My girl days" ou algo así. Ven sendo unha aplicación que che indica os días importantes do ciclo femenino. Indicache cando ovula e se produce o pico de LH (é o que detectan os tests de ovulación), que son eses días nos que pode quedar preñada, e polo tanto mellor non arrimar o nabo, e tamén indica o que son os días de regla (nos que mellor non arrimar o nabo nin o resto do corpo, non vaia ser o demo).

Pero bueno, fixen referencía a esto porque tamén ten aplicacións normais como un calendario onde se marcan as citas, e ten unha cita para dentro de 16 días. Porque dentro de 16 días hai que ir ver a Krahe, como todolos anos. Xa vos falei do moito que disfruto eu nese concierto, e sempre lle digo á xente que a vou avisar para que veña, e nunca o fago... ata este ano. E dende esta linea podedesvos dar por avisados. Viernes 22 na Fabrica de Chocolate, os primeiros licores café invito eu. Ahh, non teñen estrella.

É ahora e cando vos explico o porque do título da entrada esta (post que lle chama a xente "cool"), nome que xa utilicei fai un tempo. Cando eu estudiaba no instituto había que estudiar filosofia (non sei como anda o tema ahora) e estudiabanse unha serie de autores e as suas idas de olla. O último que se estudiaba, o máis reciente, era Herbert Marcuse, da escola de Frankfurt (e curioso como non se olvidan esas chorradas ¿a que si?). Del contabasenos o tema da sublimación dos instintos por medio de tacticas cativas. Contabanos que a OTAN chamase OTAN para non chamarse Organización do Tratado do Atlantico Norte (que realmente se chama así) pero que o usar siglas non se lle da importancia o significado do nome e polo tanto toma sentido que Turquía (país que recordaremos ve o Atlantico norte en postales) forme parte desa organización. Non sei como puiden cargar filosofia no seu tempo a verdad.

Sin embargo Marcuse tiña unha obra que se chamaba "Eros y civilización" na que contaba que habia un equilibrio entre a irracionalidade dos sentimentos e a racionalidade do "mundo civilizado". Algo así como o que contaba Anaximandro de Mileto sobre o equilibrio entre o caos e o cosmos (eso si que o tiñamos que estudiar). O que contaba Marcuse ven sendo algo así como que cando un se resiste ós seus instintos (non sei... como cando un se resiste a ir cunha tipa por exemplo) a civilización vence ó Eros, e en algún sitio pois estan poñendo un caixeiro (por ejemplo). De feito a Kale Borroka debese a que, en contra da creencia popular, os vascos si que ligan. Incluso eu resistome tanto a eses instintos que os carteles do Plan E de Zapatero, de reacondicionamento de calles e cousas asi, pois se vos fijades atentamente poderedes ver que estan dedicados a min. A miña loita entre o Eros e a civilización vaina ganando a civilización (está tan jodido o tema que hai obras en toda España).

E todo esto inspirou a Krahe (o que vos animo que veñades a ver) a facer esta canción.

Pois eso, vemonos o 22 e... ¡Salud!

Un hombre con un tenedor en una tierra de sopas

2009-04-29T04:51:00.003+02:00

Levo un par de días convalecente, e cando isto sucede dedicome a pensar, e teño ideas brillantes que cando pasan un par de horas deixan de selo. E decidín darlle unha volta á miña vida e intentar cambiar un pouco o que me rodea. Finalmente o único que conseguín foi enchufar o portátil en outro sitio para poder fozar dende a cama.

Hoxe a miña convalecencia foi algo máis light porque saín da cama (curiosamente o primeiro sitio ó que fun foi un bar, pero tomei un colacao) e despóis decidínme a pasar por unha clase de prevención de riscos laboráis a arreglar uns temas que tiña ahí pendientes. Curiosamente esa clase non existiu porque o fulano que nos da clase (ía poñer profesor pero parece excesivo neste caso) empezou falando da importancía de poñer o número de teléfono na ficha e acabou falando dunha alumna nestes términos:

Si yo fuera gitano mi maldición caería sobre ella, ojalá sufra. Que viva su vida, pero que durante los últimos 3 meses se acuerde de mi. Y ya puestos que viva su vida, pero que sea corta, que se muera antes que yo, para poder mear en su tumba.

Bueno, algo así foi. Non sei, veume á cabeza ¡Ay Aurora!, aquel tango de Gardel (cada día cantas mejor), que tiña aquela frase: "que sufra mucho, pero que no muera, ¡Ay Aurora! Yo te quiero todavía" E visto o productivo do meu día volvín a meterme na cama, a facer o que levo facendo 3 días. Durmir, ver scrubs e fozar por internet. Como non teño tuenti, nin facebook, nin gafas de pasta, nin can que me ladre, nin perro que me asubie pois non podo curiosear en vidas ajenas asique dedicome ós blogs, que tamén son vidas ajenas, pero máis ajenas do normal. E via meneame atopei neste marabilloso blog unha entrada sobre a donación. Fai un tempo estiven mirando para facerme donante de organos pero o final quedou en nada. Supoño que simplemente me sentia imbuido daquela mitica canción dos enemigos "al que le toque el culo o un riñón, que ojalá le sirva; y al que le toque la minga, que la use mas que yo". E bueno, gustaríame facerme donante de organos, pero coa información que atopei por internet ten máis pinta de que o meu corpo servirá de ingrediente secreto para algún novo plato de McDonald's. Pois nese blog deron a solución. Donar o meu corpo á necrofilia. Mediante este carné.

Un carné que dí que si alguén me atopa morto (non vale medio morto) pois pode utilizar o meu corpo para o desenfreno sexual. Incluso no reverso pon si queres que sexa sexo de calquera tipo, abstencións gays e movidas así. Un carné mais util que o do clube fantastico marca. O necrocarné.

Porque claro, resulta que a necrofilía esta mal vista (seica é delito en case todo o mundo), e se non que llo pregunten ó pobre Armin Meiwes. Si houbera máis xente con este carné habería menos psicópatas polo mundo, como a pobre Karla Faya Tucker, unha fulana que se cargou a dous tipos clavandolle repetidas veces un pico, e autora da frase "Cada vez que lles clavaba o pico sentía un orgasmo". Amija, buscáraste ó poseedor dun bo Jes Extender.

E podería seguir, porque hai miles de casos de necrofilos, pero vamos facer unha mención especial a Carl Tanzler, un medico dos anos 30 ó que lle foi pola consulta unha paciente cubana (creo) de 20 anos (tamén creo), que acabou morrendo de tuberculosis ou difteria ou unha movida así un tempo despóis. O fulano como se levaba coa familia (e andaba con certa obsesión con ela) dixolle ós pais "facedelle un mausoleo". E fixeronllo (e que os cubanos sempre foron peña con pasta). E claro, o Carl este ía polas noites e foina roubando a cachos, e levouna para casa. Reconstruiuna con seda, uniu os osos con alambre e para outros menesteres empleou un tubo de papel, como os marróns do papel higienico (ou papel de cagar dependendo da aldea). Pero ante os rumores de que pasaba esto, a irmá da finada foi pola casa do medico. E veu o cadaver na cama, e horrorizouse como era de esperar. Entón denunciou, porque como dixen antes, a necrofilia esta penada en casi todos lados. Pero bueno, tamén esta penado largarte con 6 millóns de euros como Pepe o do popular, pero si esperas o suficiente prescribe. Que foi o que lle pasou, que botou tanto tempo trajinandose un tubo de papel higienico (sete anos ou asi) que aquelo xa non era cadaver nin gaitas, entón pois non pasou nada. Cada un para a súa e a disfrutar da vida (uns, outros da morte)

Bueno, vou ver de seguir padecendo a miña enfermidade. E seguir mallando scrubs por outra parte, xa vou pola terceira temporada (outra vez...). Hala, un saudiño, que Dios reparta suerte e vai por vostedes.

Veintegenarios

2009-04-25T19:44:00.003+02:00

Máis ou menos fai un ano por estas datas contaba contaba que me jode moitisimo botar de menos á xente, de feito supoño que lle pasa o mesmo a todo o mundo. Sen embargo, últimamente e debido a eso que se lle deu por chamar redes sociales (chamalle facebook, chamalle tuenti) pois todo o mundo está en contacto con todo o mundo, pero dunha maneira cativa. Xente coa que fai anos que non teño trato pois sei que comprou un can, ou que se foi de vacacións a Caceres ou incluso que se tatuou unha pandereta no cu.

Comentaba esto cun compañeiro meu fai un par de viernes e dicíame que tiña razón, que ahí atras chegoulle unha invitación de certa persona do facebook, e que non puido máis que responder cun: "Amija, vou pasar. Se queres saber da miña vida colles e pajas unhas cañas que para eso tes sueldo de profesora". E bueno, imbuido polas súas sabías verbas decidín inmolar tanto o meu facebook como o meu tuenti, e quen queira saber de min que paje as cañas, porque a pesares de seguir escribindo por aquí con certa periodicidade (a partir destes días irá a menos porque hai que empezar a darlle cañá a temas academicos) pois xa sabedes que todo o que conto ou é mentira ou é ~~copiado~~ inspirado nas vivencias alleas, e nunca afecta á miña vida privada.

Pois eso, si queredes saber de min... pagades unhas cañas.

Hago ¡chas!

2009-04-23T03:07:00.003+02:00

- Puedo ser divertido si quieres, o pensativo, listo o supersticioso, valiente, incluso bailarín. Seré lo que quieras. Dime lo que quieres y lo seré por ti.
- Eres tonto.
- Lo podría ser...

Hago ¡chas!

2009-04-20T00:00:00.000+02:00

Pois eso, feliz 20 de Abril a todos.

Hago ¡chas!

2009-04-16T01:14:00.002+02:00

O único motivo polo que che contesto ós SMS é porque levo dous meses sen chegar o consumo mínimo de vodafone, asique si me van quitar os cartos igual, pois polo menos paso o tempo tecleando

Sucede que a veces

2009-03-31T16:13:00.004+02:00

¡¡ATENCIÓN TOCHO!!

Hoxe vou falar de griegos, porque son peña que molan. Concretamente vou falar dun. Chamabanlle Sísifo.

Sísifo aparte de ser o rei do mambo tamén era o rei de Éfira, que pasaría posteriormente á historia como Corinto, aldea que habitou o mítico Diogenes de Sinope (outra boa peza, calquera día falovos del e das casualidades da vida). Nos libros recollese a súa historia pero aquí imos contarvos as cousas como son. Sísifo era un autentico vacilón (e probablemente tamén un pouco borracho e putero, pero bueno). Podemos dicir polo tanto que se trata da miña antítese (bue, máis ou menos). Pero non solo por eso, se non polo que eu considero un dos meus maiores defectos: a miña escasa (por non dicir nula) perseverancia. Vouvos contar...

Primeiramente presentemosnos. Segundo Tiziano Sísifo é este fulano que carga cunha pedra (xa o explicaremos despóis)

Resulta que Sísifo, como rei de Corinto que era, pois fixolla jordisima a moita xente a base de roubar e esas cousas (vese que a politica tampouco e que evolucionara moito nestes últimos milenios...). Era un estafador de tal calibre que cando Tánatos (tamén coñecida como "a morte" e en circulos selectos como "la parca") pois el todo cheo de razón puxolle uns grilletes e pasaron eones sen que ninguén morrera.

Pero eso houbo un fulano ó que non lle gustou, e como o corpo lle pedía guerra pois meteuse no medio a pesar de non pintar nada no tema (así tipo Bush). O fulano era Ares. Non o Ares de extramundi que tiña unha irmá á que lle faltaba un dedo e un cuñado que nos quería cargar (que marabillosa adolescencia a nosa). O Ares que se meteu no medio era o deus da guerra, fillo de Zeus e Hera (ainda que Ovidio, aparte de escribir Ars amandis, creouse o mito de que o enxendraran ó tocar unha planta de non sei que. Esa historia non a teño moi clara). E claro, Ares liberou a Tanatos e encarcelou a Sísifo. Peeero (sempre hai un pero), resulta que Sísifo, como xa dixemos antes, era un vacilón que quería cumplir o seu soño de vivir eternamente, e perseverou no intento.

Resulta que Sísifo tiña un bo rebaño de pericas, pero vía que cada vez ían a menos, mentres que curiosamente as do seu veciño Autólico ían a máis, e curiosamente parecianselle moito as súas, pero de distinto color. E o conto era que Autólico tiña a capacidade de cambiar de color as cousas que roubaba, pero como Sísifo non era parvo fixolle unha marca a unha nunha pezuña. Entón foise á casa do veciño para comprobar que era el o que llas roubaba e o que era unha pequena disputa sobre catro ovellas acabou cun "bueno, vouche foder á filla". E así foi como acabou casado con Anticlea.

Cando Sísifo estaba xa vello dixolle a Anticlea que non quería nin enterro nin misa nin pirolas electrónicas desas. Entón ela contestoulle o que suelen dicir as nais para crear cargo de conciencia "Ti verás..." Pero claro, era todo estratexia. Tú sigue con tu técnica que yo tengo mi táctica e todo eso. Cando morreu (excluiuse do padrón, causou a sua baixa eterna e demáis eufemismos) pois foi para o inferno. Pero cando estaba alí dixolle a Hades "mira, e que teño unha muller puerquísima que nin me fixo entierro nin nada ¿podo subir un momentiño a Corinto a andarlle nas orellas e poñer de moda a violencia de xenero?". Seguramente non o dixo con esas palabras pero o fulano aceptou, pero claro, cando estaba en Corinto deulle pereza e dixo "No, no, xa baixo mañá, ti tranquilo..." (estou poñendo todo en comillas como si os dialogos fosen textuais pero supoño que vos dades conta de que non é así, creo). E claro, a peña nos infernos mosqueouse e mandaron a Hermes a buscalo, e xa non tivo maneira de escapar, porque andaba a peña do inferno bastante queimada (jaja, que chispa teño) e dixeron "pois vaste foder, e quedas aquí subindo esta pedra á cima deste monte". E claro, cando estaba a punto de chegar arriba a pedra resbalaba e caía colina abaixo. E a peña riase del. Normal por outra parte. Debía ser así como cando davicito colle o cafe na barra e o leva ata a mesa.

Pero claro, hai teorías sobre se realmente Sísifo era torpérrimo ou simplemente era un vacilón. Marcel Bénavou dicía na súa obra Por qué no he escrito ninguno de mis libros (joder, hai tutulos de libros boisimos)"¿non vai ser que este fulano realmente se bota o día facendo pesas e sacando musculo para ir nos próximos carnavales de capitán planeta?" (eu de feito vou empezar a hipermuscularme para eso).

Pois ese é o meu gran defecto, que son moi disperso á hora de poñerme a facer cousas. Non teño a perseverancia que tiña este paisano e acabome aburrindo das cousas e da xente (aburrome bastante antes da xente que das cousas, e triste pero é así). Gustariame ser como Sísifo, ou postos a pedir... como Sito Miñanco, outro gran exemplo de perseverancia.

Sito Miñanco xogou no Xuventude de cambados (o tipico equipo de aldea) pero resultou que era un paquete e deixouno. Pero tiña unha espiña clavada. Cando se convertiu nun gran "empresario" fixose tamén presidente do Xuventude (como cando Jaime o gitano presidiu o Ulla vamos). Sin embargo Sito Miñanco fixoo ben, e puxoo en Segunda B loitando por todo, facendo incluso unha pretemporada en Panamá (tocate o nabo). Desgraciadamente foi preso e acabouse todo. Tamén tiña o soño de facerse rico, e intentouno incluso estando preso. Organizara dunha volta unha importación de droga de tal calibre que tiña a peña comprada en todolos barcos aduaneiros de España. Pero bueno, acabouna cagando novamente. Cousas que pasan.

Bueno, xa deixo de dar a vara (e mira ti que non contaba con escribir tanto hoxe...)

Suerte a todos e non fagades coma min, perseverade.

El gato volador

2009-03-25T22:16:00.003+01:00

Hola peñita. ¿Acordadesvos de fai un par de anos cando tiña o Visa? Ohh, que marabilla de coche, o ben que o teño pasado eu nel... pero finou (fixo ¡moh!). E o destino quixo que se reencarnara no vehículo este co que me vichedes algunha vez (o lancia). Outra marabilla de vehiculo, coas suas fundiñas dos asientos imitando á piel, co pomo que lle dabas a un botón e alumbraba, coa radio que lle dabas a un botón e saialle a pantalla... Cantas mulleres disfrutaron del...Vaia marabilla da tecnoloxía. Funcionaba de puta madre (menos cando case me mata dunha volta).

O visa tiña o defecto de que as veces quedaba sen frenos, e o lancia (o parecer) ten o pequeno defecto de que o freno de man non lle vai moi alá. Eso si, a partires de ahora poderemolo denominar "el lancia voladooor"

Como diría Pino: "¡¡Meu cochiño!!"

Imagenes tomadas en circuito cerrado. No se ha utilizado potochop.

El ataque de los hombres de Bruster

2009-03-16T23:20:00.004+01:00

Sucede que a medida que vai pasando o tempo por min o que ven sendo o meu sentido vai indo a menos. Últimamente fago (e sobre todo digo) moitas tonterias. O gran problema que esto leva consigo é que o que ven sendo a miña dignidade lle vaia máis ou menos á par. Se a miña dignidade se incrementara todas estas tonterias se traducirian en vaciles varios, pero como non é así o que sucede e que me deixo en ridiculo con bastante frecuencia. Dous exemplos rápidos.

¿Se tiverades que definir a miña condición física que diriades? Supoño que habería quen emplearía eufemismos e diría que estou fuerte ¿a que sí? Pois e mentira. Simplemente estou gordo. Vouvolo explicar.

O viernes fun ata Santiago a tomar algo con ela, e cando baixamos a Cesures e estabamos na porta da miña casa parados no coche dixome. "Te voy a calentar el culo". A frase a min intrigoume e ata certo punto pois non sabería explicarvos todo o que se me pasou pola cabeza nuns segundos. Din que cando estas a punto de morrer che pasa toda a vida por diante. Podovos asegurar que cando vos din eso pasasevos todo o que ven sendo a vida entendida no seu sentido lúdico festivo. Pero tanta expectativa quedou reducido a que apretou un botón e os asientos empezaron a quentarse (diredes vos, espectantes lectores, que vaia merda, pero a verdad e que da un gustiño...). Parou o motor uns minutos mentres nos despediamos. Cando intentou encender o coche, non tiña batería. Entón expliqueille que tiña que facer para arrancalo mentres eu empuxaba e dixo que non, que empuxaba ela. Non dixen nada porque a verdad e que se trataba dun barco, pero moveuno sen problemas. Non o suficiente como para que o puidera arrancar. Dixenlle que probara ela. Empuxei e non fun capaz de movelo. E a verdad é que me sentín un pouquiño ridiculo, pero na miña defensa direi que o coche é moi grande (o final e con axuda baixeino pola costa que hai ó lado da miña casa e a verdad é que me daba algo de medo rascalo porque non controlaba as distancias nadiña, joder, que mal conduzo).

Acabamos ás catro da mañá dando voltas esperando a que cargara algo a bateria, porque como ademáis estaba na reserva tiña que parar a repostar, e daballe medo que despóis non arrancara. Xa ves, un trepidante viernes. Afortunadamente o sabado tiven que madrugar para ir a traballar.

Algunha vez teño comentado que o que é o traballo a min non me reventa, non suelo facer moito, pero este sabado farteime de traballar (a verdad é que me farto moi rápido pero bueno...). Un dos marabillosos aspectos que ten o ir a traballar a Catoira é que sempre che aporta algo novo, unha sorpresa... e chocolate. Porque Dani ten a deferencia de comprar ovos kinder (detalle que un blasfemo le agradece). Esta historia a algúns vos pode parecer que xa vola contei fai un par de semanas, pero e que o sábado volveume a pasar. Resulta que tras degustar o ovo chegou o jubiloso momento de montar o xoguete. Este que aparece na imaxe (que tamén se transforma nun león ou algo así).

Supoño que sabedes que vou para enxeñeiro e que dentro de non moito tempo espero que o Rei se luza e teña o detalle de firmarme un papel que diga que podo facer puentes e movidas polo estilo (non vai poñer eso exactamente, el é máis fino falando). Pois bueno. Cando estaba eu montando o xoguete e facendo probas para encaixar as pezas Dani dixo algo como que non tiña paciencia para esperar a velo montado e marchou. Pois eso, que tardo sobre dez minutos ou un cuarto de hora en montar o xoguete do ovo kinder. Penoso pero é así. Pero todo sexa dito, a min sempre me toca o xoguete que ten máis pezas. Claro, a Dani tocalle unha puta peonza e creese o rei do mambo por montala en 3 segundos...

Pois eso, xa vos contarei que me tocou no próximo ovo kinder (tamén calquera cousa vale para escribir nun blog ahora...)

Snob

2009-03-10T14:42:00.001+01:00

Sucede que os designios da miña vida (pode ser excesivo chamarlle destino) están rexidos pola voz da miña mente (á que en diante nos referiremos como "Bob"). A voz de Bob e similar á miña, así aguda pero moi erotica ela cando estou recién levantado. Bob fai imitacións. Cando le algo escrito por outra persona imita a súa voz casí á perfección, e cando non a conoce inventase algo viable.

Cando leo un blog ou un libro (pero principalmente blog) polo mundo adiante, Bob ponlle voz e nunca se equivoca. Incluso se hai dialogos entona, e pon voz de tipa cando fai falta, ainda que non lle queda moi ben, pero el intentao co seu arte particular.

O mellor de todo e que sempre ten razón. Cando desperto "pola mañá" e o estomago (que tamén fala) dí o de "un bo tazón de leite..." pois Bob rápido convenceo cun "imos seguir durmindo, e non se fale mais". Ou cando tirado no sofá ás tantas da mañá facendo zapping ves o anuncio do Jess Extender e quedas a pensar ¿toda a noite estirandoche o que ven sendo o pene ten que doer?. Entón Bob, rápido e sabio responde: "non penses neso, non che fai falta".

Bob últimamente está de moi bo humor, porque a verdad e que todo lle sale ben (bueno, realmente todo me sae ben a min, e el alegrase). Sin embargo non pode máis que expresar a miña preocupación por un repentino cambio desta situación pode levalo a dicir "matar" (que está de moda). Como lle cumplo todolos caprichos supoño que terei que comprar unha escopeta un día destes...

Walking around

2009-02-28T20:24:00.002+01:00

Hoxe como é xornada de reflexión imos a reflexionar.

Sucede que a veces mentimos. Eu polo menos fagoo. Supoño que o facemos todos. Incluso hai xente que minte en el juego de tu vida, pero nas cousas máis nimias que un se poida imaxinar. Por exemplo, unha fulana (digo o de fulana sen animo de ofender, ainda que polo que contestou...) fai uns días, despois de recoñecer que botou 2 anos cun tipo por cartos, que non se fia do home, e moitos máis detalles que non lembro, pois foi a mentir nunha pregunta de gran tascendencia "¿Pensas que a túa mellor amiga viste mal?", e ela por quedar ben dixo que non, e hala, para casiña sen un peso.

Porque claro, xeralmente un non minte por mentir (bueno, eu as veces si). A xente que minte faino por non ser malo ou por vivir nun mundo menos cruel, en fin, por ser piadosos (oh, esa odiosa costumbre xudeo-cristiana). É como o que explica Krahe na introducción de mi polinesia. Un cando se cruza cunha tipa que fai tempo que non ve pois mintelle descaradamente dicindo cousas como: "que pendientes tan bonitos" ou "oh, estas... coma sempre".

Pero de entre todalas mentiras que se poden dicir, para min as duas mellores sen duda son as de: "non quero parecer borde pero..." e a de "que non che pareza mal pero..." Despois deses puntos suspensivos van unhas boas cuchilladas e/ou salvajadas. Realmente a frase completa debería ser "non quero parecer borde pero sei que non o vou a conseguir". A ver, se un non quere parecer borde pois pode quedar calado, ou incluso asentir coa cabeza ou non sei, simplemente non ser borde. Pero como xa avisou de que a sua intención non é ser borde... E un escudase nesas verbas e xa se sinte moralmente capacitado para dicir cousas como:

"non quero parecer borde pero eres un borracho"
"non quero parecer borde pero dasme asco"
"non quero parecer borde pero sijesme dando asco"
"non quero parecer borde pero ti eres tonto"
"que non che pareza mal pero vai tomar polo cu"
"que non che pareza mal pero preferiria non volver a coexistir contigo no mismo espacio-tempo"
"que non che pareza mal pero ti eres anormal"

E xa me diras ti ante esas verbas como non vas parecer borde ou non lle vai parecer mal ó teu interlocutor... Que mundo máis complexo este que nos tocou habitar.

¡¡Deica!!

Ahh, por certo. En contra do difundida que está a creencia, as asiaticas si que se depilan.

Hago ¡chas!

2009-02-20T01:24:00.000+01:00

Estaba eu este día esperando a que acabara de subir o video da Fontana de Trevi cando me puxen a botarlle un ollo ós videos que teño subidos a youtube. Fozando nun deles vin que este era un dos videos relacionados, non me preguntedes o por qué, pero non ten desperdicio ningún.

Dios vuelve en una Harley

2009-02-16T00:35:00.005+01:00

La Fontana de Trevi (en italiano Fontana di Trevi) es la mayor (con 25,9 m de alto y 19,8 de ancho) y más ambiciosa de las fuentes barrocas de Roma (Italia). Según la actual división administrativa del centro de Roma, está situada en el rione de Trevi.

La fuente está situada en el cruce de tres calles (tre vie), marcando el punto final del Aqua Virgo (en italiano Acqua Vergine), uno de los antiguos acueductos que suministraban agua a Roma. En el 19 a. C., supuestamente con la ayuda de una virgen, los técnicos romanos localizaron una fuente de agua pura a sólo 22 km de la ciudad (escena que representada en la actual fachada de la fuente). Esta Aqua Virgo corría por el acueducto más corto de Roma directamente hasta los Baños de Agripa y fue usada durante más de cuatrocientos años. El golpe de gracia a la vida urbana de la Roma clásica tardía fue la rotura de los acueductos por parte de los asediadores godos. Los romanos medievales quedaron reducidos a sacar agua de pozos contaminados y del río Tíber, que también se usaba como cloaca.

La costumbre romana de construir una bella fuente al final de los acueductos que traían agua a la ciudad fue resucitada en el siglo XV, con el Renacimiento. En 1453, el papa Nicolás V terminó de reparar el acueducto Aqua Virgo y construyó una simple pila, diseñada por el arquitecto humanista Leon Battista Alberti, para anunciar la llegada del agua.

En 1629 el papa Urbano VIII, encontrando la fuente anterior insuficientemente dramática, pidió a Bernini que esbozase posibles renovaciones, pero el proyecto fue abandonado cuando el papa murió. La contribución duradera de Bernini fue cambiar la situación de la fuente al otro lado de la plaza para que quedase frente al Palacio del Quirinal (de forma que el papa también pudiese verla y disfrutarla). Aunque el proyecto de Bernini fue desechado en favor del de Salvi, hay muchos toques del primero en la fuente tal como fue construida. También existe una maqueta anterior llamativa e influyente hecha por Pietro da Cortona.

Los concursos se habían puesto de moda durante el Barroco para rediseñar edificios, fuentes e incluso la Plaza de España. En 1730, el papa Clemente XII organizó un concurso sobre la fuente en el que Nicola Salvi perdió, a pesar de lo cual recibió el encargo. Los trabajos empezaron en 1732 y terminaron en 1762, mucho después de la muerte de Clemente, cuando el Neptuno de Pietro Bracci fue situado en el nicho central. Las estatuas de Abundancia y Salubridad, en los dos nichos laterales fueron esculpidas por Filippo Della Valle.

Salvi murió en 1751, con su obra a medio terminar, pero antes se aseguró de que la fea firma de un barbero testarudo no estropease el conjunto, escondiéndola tras una vasija esculpida. La Fontana de Trevi fue terminada en 1762 por Giuseppe Pannini, quien sustituyó las suaves alegorías presentes por esculturas planas de Agripa y Trivia, la diosa romana.

La fuente fue restaurada en 1998: la piedra fue limpiada y se instalaron bombas de circuito cerrado y oxidadores.

El telón de fondo de la fuente es el Palacio Poli, al que da una nueva fachada con un orden gigante de pilastras corintias que enlazan las dos plantas. Domando las aguas es el tema del gigantesco proyecto que se extiende hacia delante, mezclando agua y roca tallada, hasta llenar la pequeña plaza. Dos tritones guían la carroza en forma de concha de Neptuno, domando sendos caballos de mar.

En el centro está sobrepuesto un arco del triunfo robustamente modelado. El nicho o exedra central enmarcando a Neptuno tiene columnas exentas para mejores luces y sombras. En los nichos flanqueando a Neptuno, Abundancia vierte agua de su urna y Salubridad sostiene una copa de la que bebe una serpiente. Encima, unos bajorrelieves ilustran el origen romano de los acueductos.

Los tritones y caballos proporcionan un equilibrio simétrico, con el máximo contraste en su pose y disposición (para 1730 el Rococó ya había florecido en Francia y Alemania).

Pois eso, que xa volvín de Roma. A ver si lle empezo a dar algo de vidilla a esto estes días. E en outro orden de cousas comentar que son feliz. ¡Salud!

Inevitable

2009-01-10T22:22:00.003+01:00

Si es cuestión de confesar no se preparar café y no entiendo de fútbol... Así empezaba unha entrañable e melancólica canción de Shakira (que segundo teño oido estes días na plasa en Padrón seica vai vir para a Pascua). A canción chamase "Inevitable".

Eu non sei ata que punto son inevitables as cousas, pero hai cousas que sempre son así, como cando ves un partido co meu pai e vai o balón polo medio campo el sempre dí "ahí vai o gol". Se non hai gol hai silencio, pero si hai gol escoitase dicir coa autoridade que o coñecemento futbolistico proporciona "¿Non cho dixen eu?".

Outra cousa inevitable e que si abres La voz de Galicia (a de papel animales, non fagades click no vinculo) e vas as páxinas do final para facer uns entretidos erros te atopes que unha das diferencias ven producida pola tullidez (¿existe a palabra?) do protagonista das viñetas. Si hai un fulano en cada unha das viñetas pois seguramente en total solo haxa 3 brazos, ou 3 ollos ou cousas así. A verdad e que non sei que tipo de trauma ou de obsesión ten o señor Laplace ou Leplace (ahora mismo non me acorda ben).

Pois outra cousa inevitable máis e que a acabe cagando, como sucedeu o xoves pola tarde. Máis concretamente debería dicir que foi o día 19 de decembro, pero os efectos vironse o xoves. Non suelo comentar a miña vida academica, pero como resulta bastante penoso o meu terceiro suspenso consecutivo en administración de empresas pois hai que contalo. Ademáis tendo en conta que foi cun (atención redoble...) ¡4,85! (si, todavía me doe cando me sento).

A asignatura ten dúas partes e 3 kilos e 200 gramos de teoría. Pois resulta que a caguei nun exercicio consistente en sumas e restas (que por outra parte esta ben que un fulano que aspira a ser enxeñeiro non sepa sumar e restar...). Ademáis as contas eran faciles. Non che preguntaban un 2351-1962,3 (que tampouco e que sexa unha conta dificil e tal, pero era por poñer un ejemplo). Non, eran contas preparadas 100-70 ou 200-50. Pois eu cagueina ahí.

A revisión foi marabillosa. Entrei onda Gema e dixome: "Toma, ahí tes o teu exame e ahí esta a solución, compara o que queiras". Como tiña un 6,5 na sua parte dixenlle: "Bueno, eu aquí non pinto nada, perdón polas molestias e vou onda Quico". Quico desmotroume que non sei sumar, e así andamos. En fin o sábado 31 repetimos.

Pero bueno, cos nervios da revisión non deixaba de tararear unha canción...

Pelusa en el ombligo

2009-01-07T02:20:00.002+01:00

Sucede que fai 4 ou 5 anos foi a eurojunior un grupo que se chamaba 3+2 ou algo así que cantaba a animada canción "mueve el ombligo". Acordame que estaba eu metido ó 100% no que é o mundo do pirateo e decidín baixala. Cal foi a miña sorpresa cando me atopei con todo un hit do momento chamado "Pelusa en el ombligo" dun grupo chileno chamado Magmamix. O éxito desa canción e a repercusión social que tivo solo a sabe Jesusito de mi vida, que eres niño como yo. Sin embargo eu teño que recoñecer que a min recordame grandes momentos do final de estudios en Villagarcia e algunhas outras anecdotas que incluen desnudos pornograficos.

O sabado, cando descubrín a canción de "El hombre negro" non puiden máis que acordarme deses señores. Puxen a buscar no emule "pelusa en el ombligo" e non a atopei (terei que repasar os miles de CD's que teño sin ordenar na estanteria, mala suerte). Tampouco en Youtube aparece o video. Pero como diria Terenci Moix (Premio Planeta 1986): No digas que fué un sueño. Efectivamente, a canción existe, e quedan restos dela polo internete. Non se conserva á canción pero si a letra. A pesar de todo este grupo ten moitos outros clásicos (non son como Opus que sacou o life is life, ou o padre Jony e o seu pescador de hombres, e non se volveu a saber deles). Hoxe imos facer unha máis que merecida homenaxe a este grupo (creo que xa desaparecido).

Aquí van algúns clasicos:

Para comezar o mitiquerrimo "Soy electronico" (tamén teñen unha moi parecida chamada "Soy ejecutivo" pero tampouco a atopo)

"Los telefonos", unha versión obligada do clásico "Los microfonos" de Tata Golosa

Que non vos extrañe si este e o próximo hit da Chanteclair: "Peo en la cara"

E por último unha das miñas debilidades: "Pongale nombre al niño"

Joder, que grandes son estes tipos.

Hago ¡chas!

2009-01-05T11:25:00.002+01:00

Ola xuventude. ¿Que facedes o 16 de Maio? Ahora todos estaredes mirando o calendario e o ver que é sábado o que máis e o que menos dira "beber". Algúns incluso pode que digan "beber moito". Outros dirán "Desexarei comprar unha escopeta" e algúns (os menos) dirán "non volvo a beber ata o dd-mm-aaaa". Eu sin embargo teño intención de ver Eurovisión, porque Eurovisión une ás familias (se non mirade Cuentame na primeira...). Teño intención de ver Eurovisión porque hoxe vou votar polo meu favorito, que é este señor.

Chamanse El hombre negro e a canción é "Paquidermo en el salón", e eso de ahí arriba e o videoclip oficial que presentan a Eurovisión. Si queredes votar por eles facedeo aquí. Por favor, votemos por eles. Por un ano máis dando pena en Eurovisión.

Ah, creo que vou pasar de poñer as novas normas do xadrez 10x10 aquí (estivo ben no momento pero ahora podería ser un pouco aburrido)

Hago ¡chas!

2009-01-01T12:09:00.001+01:00

Seica ano novo vida nova, ou eso conta a leyenda. Sen embargo podería apostar a que algún, nesta noite de desenfreno e frenesí, volveu a tropezar en pedras que levan ahí moito tempo. Cousas deste estilo.

E que a xente cando bebe líaa parda (e algunhas sen beber)

Marabillosos videos atopados nas redes sociais que lle chaman (o tuenti de Natalia e o facebook de Lucía).

Ah, feliz ano.

Hago ¡chas!

2008-12-28T17:28:00.002+01:00

La maldad o factor de deficiencia de un chiste se puede hallar con el Teorema de Gila, y dice así...

D=W(T/O+k)

donde:

T=Lo que te ríes tu cuando lo cuentas, medido en jas.

O=Lo que se ríen los otros, medido en jas también.

k=Las veces que ese chiste ya se oyó antes, medido en veces.

W=Constante que se puede hallar multiplicando la constante de Coulomb por la constante de gravitación universal y dividiendolo entre el calor específico del agua multiplicado por diez al cubo. Se mide en golondrinas.

D=La deficiencia del chiste, medida en golpes en la nuca.

Hago ¡chas!

2008-12-26T19:54:00.007+01:00

Queridos Reis Magos:

Como este ano fun bo e Papa Noel xa me trouxo a Wiiiiiiii!!!!!!! mirade si podedes traerme esto:

-Un laboratorio de enerxía atómica de Gilbert. Con contador Geiger e partículas radioactivas reais.

-Realmente tamén me encantaría ter unha marabillosa figura de acción de Sigmund Freud, porque ten que ter unha acción impresionante onde as haxa...

-E lo unha boa monxa terrorifica, á que lle das corda e vai saltando ¿non é un bo regalo?

-E se non pode ser ningún dos anteriores, buscademe por favor a figura de acción do Moisés bíblico, que entre as 12 tríbus de Israel perteneceu á de Leví (aquela a que pertenecen os destinados á difusión da palabra de Deus) que viviu 120 anos e moitas máis cousas que xa vos contarei outro dia

Romeo ten que morrer

2008-12-21T23:36:00.006+01:00

E ahora que captei a vosa atención imos co tema que nos atañe.

Resulta que hoxe fixen algo que non fixera na miña vida (chistes sobre a ducha ou o coito debaixo desta linea por favor. Grazas por participar)

___________________________________

O que fixen é algo moi corriente e sobre o que estou completamente en contra: automediqueime. ¿O motivo? pois simplemente me muero.

Cando marchei do caseto fixeno porque me estaba matando o fume (doiame a garganta e pensei que fora de traballar onte pola noite, que estaba o ambiente cargadisimo e os meus pulmons resentironse). Sen embargo cando cheguei a casa decidín poñer o termometro e marcaba 37 (unha boa marca, pero coa que non podo aspirar nin a diploma olimpico). Entón pensei que seguramente estaba collendo unha boa gripe e acordeime do remedio da miña abuela: quentar whisky con mel e limón, tapar o nariz e pa dentro. Recordei que non me gusta o whisky e que o limón non e santo da miña devoción. Recordei tamén o mal que o pasaba cando tomaba esta mistura. Asique decidín inventarme un novo remedio casero: o bocadillo de criollo con queixo (cunha cucharada de mel por riba, que o mel si que me gusta). Un vano intento de matar os virus a base de colesterol e hiperglucemia. Decidín posteriormente tomarme outra vez a temperatura e desta volta si: 39 marabillosos grados centigrados (102,2 Fahrenheit e 312,15 Kelvin, tendo en conta que son unidades distintas e non implican a sua suma, posto que se non a miña temperatura sería de 117 graos centigrados, o que levaría á miña morte y/o evaporación y/o combustión). Comentar tamen que cando collín o termometro este marcaba xa de por si uns bos 41 graos, o que me leva a pensar que si Dios realmente non xoga os dados co universo pois alguén o fai co meu termometro, e curiosamente sempre lle sale impar (y pasa. O no). Ou tal vez, e como lle dixo Niels Bohr as Einstein sobre este tema:

"Einstein, deje de decirle a Dios lo que tiene que hacer."

Pois vendo ~~opel corsa~~ o extraordinario nivel de divagación que estou alcanzando dixenme eu "vamos a inxerir drogas"

Tomeime 1200 miligramos de ibuprofeno que, o parecer, e a dosis adecuada para un día, administrada en varias doses (moi ben Moisés J., le ti o prospecto despois de tomalas pastillas...). Pois lendo o prospecto un descubre que leva oxido de titanio (IV), que ten estas aplicacións, pero que por todos e coñecido por ser a base da pintura, plasticos e movidas asi. Tamén consuela saber que ten como posibles efectos secundarios o picos, hinchazón da cara, labios ou lengua, secreción nasal e dificultade respiratoria, o cal me consuela enormemente tendo en conta que padezo gripe (posiblemente). Tamén ten recomendacións no tema do embarazo, e di que si estas tomando ibuprofeno e quedas preñada que consultes o médico (a partir de aqui e cosecha propia). O medico dirache que ambas cousas son incompatibles, polo que:

a) Deixas de tomar o ibuprofeno.
b) Despreñaste (creando o decimonono supuesto do aborto)

Tamen hai moitos outros efectos secundarios como por exemplo: lupus eritematoso, reaccións na pel por influencia da luz, meninxite aseptica, insuficiencia cardiaca, tensión arterial elevada, alteraciónes e insuficiencia renal, hepatite e ictericia. Tendo en conta que a gripe nunca matou a ninguén penso que vou deixar o medicamento este de marras e seguir cos bocadillos de criollo (vou poñer o termometro outra vez). Tamén me impulsa a tomar esta decisión o feito de que so enfermaramos Boris (desde aqui desexaseche unha pronta recuperación, pero mais lenta que a miña) e mais eu. A miña elucubrativa mente levame a pensar que probablemente foramos victimas dun enveneamento a mans de Trijillas (ese adicto ó pezón masculino), posto que de pasar da segunda ronda boris deixariao en evidencia (comigo xa non hai moito que evidenciar), por iso Triji deu un 1205% máis de pena da que da habitualmente xogando ás cartas e nos non puidemos estar o 100%.

Bahh, esto estancouse en 39, asique non pasa nada, pero por se acaso recordade que aquí deixei instruccións precisas. Tamén comentar que si sale mañá o número 00078 (39x2, e curiosamente saiume esa temperatura duas veces...) no que e a loteria serei rico.

Hala veña, voume deitar que creo que estou botando o fijado (¿será ictericia?).

Besos.

Moisés J.

Hago ¡chas!

2008-12-17T20:40:00.003+01:00

- ¿O ano pasado tiveches comportamento de materiais?
- Si
- ¿E fixeches o traballo?
- Si.
- ¿De que che tocou?
- Dunha peza dunha ala dun avión que rompía.
- Marabilloso, ¿podesmo mandar?.
- ¿E o que che tocou a ti? Joder, que suerte tes.
- Realmente tampouco é suerte, cando che fixen toda-las preguntas xa sabía toda-las respostas

Apagón

2008-12-15T17:09:00.001+01:00

La oscuridad no me preocupa. Me preocupa la luz. La oscuridad es solamente ausencia de luz. Pero la ausencia sí me preocupa. La preocupación no. Me es indiferente. Sin embargo, la indiferencia me preocupa muchísimo. La considera una actitud vergonzosa. Aunque la vergüenza no me preocupa. Antes si, me preocupaba. Pero a mi me da lo mismo el antes y el después; mi vida no es un desarrollo tendiente a nada. Por eso la nada no me quita el sueño. El sueño, en cambio, es algo que si me interesa. A veces me quedo toda la noche despierto, pensando en eso. No llego a ninguna conclusión, pero las conclusiones me exasperan. Prefiero los puntos de partida. No por las partidas; por los puntos. Siempre trato de acumular puntos. No por los puntos en sí; es por la acumulación. La acumulación entendida por una cosa sola, no como un cúmulo de otras. Los cúmulos, yo, si pudiera, los disgregaría. Las cosas tienen que ir separadas; no juntas. Juntas forman otras cosas, y eso trae complicaciones. Aunque yo a las complicaciones no les tengo miedo. Lo que me asusta es lo simple. Lo simple no se sabe de donde sale; ahí es donde está el misterio. Aunque los misterios, por suerte, no me interesan. Me interesa la suerte. Que desgracia. Porque la suerte siempre es escasa. Y si dijera que no me preocupa la escasez, mentiría. Pero mentir no me preocupa. A mi me preocupa la verdad. Cuando miento no tengo problema; puedo decir cualquier cosa. Aunque sea verdad, no importa, porque la digo de mentira. Pero cuando hablo con la verdad, tengo que andar con más cuidado. Por las dudas, en esos casos digo lo menos posible. Y después me desdigo, así cubro dos posibilidades. Pero no es que me quiera cubrir. Yo hago todo a la intemperie. Y si no hay luna, mejor. A mi me gusta la oscuridad. La oscuridad no me preocupa. Me preocupa la luz. La oscuridad es solamente ausencia de luz. Pero la ausencia sí me preocupa. La preocupación no. Me es indiferente.

Hago ¡chas!

2008-12-09T16:50:00.003+01:00

Se alguén se aburre que chame ó 637787769 e pregunte por unha tal María del Mar Garcia. Hai unha entrañable señora que me chama todolos días a eso das 3 da tarde para preguntame por ela e eu non sei que contestarlle. Para a próxima direi que lle deu unha volta e está no hospital ou algo.

Hago ¡chas!

2008-12-07T01:39:00.003+01:00

-¿Cómo te llamas?
-Moisés
-Anda, tienes nombre de profeta bíblico.
-¿E ti como te chamas?
-Magdalena, y no digas que tengo nombre de puta biblica.
-No, realmente ía dicir que tes nome de almorzo.

Hago ¡chas!

2008-12-04T23:52:00.004+01:00

Exploradores de una raza de seres pandimensionales e hiperinteligentes construyen Pensamiento Profundo, el segundo mejor ordenador de todos los tiempos, para calcular el sentido de la vida, el universo y todo lo demás. Después de siete millones y medio de años meditando la pregunta, Pensamiento Profundo revela la respuesta: "Cuarenta y dos".

—¡Cuarenta y dos! —exclamó Loonquawl—. ¿Es eso todo lo que tienes que mostrar tras siete millones y medio de años de trabajo?

—Lo he comprobado muy minuciosamente —dijo el ordenador—, y ésa es casi definitivamente la respuesta. Creo que el problema, para ser sinceros, es que no habéis sabido nunca cuál es la pregunta.

La guía del autoestopista galáctico

La idea del título surgió mientras yo estaba ebrio acostado en un campo en Innsbruk (Austria) en 1971. No particularmente ebrio, sino la clase de ebriedad que tienes cuando tienes un par de stiff Gössers después de no haber comido nada en dos días seguidos.

Douglas Adams

Hago ¡chas!

2008-12-02T23:58:00.005+01:00

Resulta que teño un tuenti (xa aclaramos na festa da agua que é mellor un tuenti que unha hemorragia pseudovaginal). Supoño que saberedes de que vai (poñer fotos a jranel, escribir equisdés e movidas polo estilo). Outra utilidad que ten é convocar á peña a cousas que non sempre se cumplen (estou convocado a unha macromanifestación para esixir que Estrella Galicia empece a producir en tamaño litrona). Pois fai uns minutos chegoume a seguinte invitación (copio tal cual, o ben redactado que vai é para ver se a peña está atenta).

Descripción:Hola hamijos. Propongo el miercoles de 3 diciembre a las 11 de la noche realizar una paja solidaria por el mejor funcionamiento del pais. Asi descargamos tensiones y afrontaremos el puente de diciembre con menos preocupaciones.
En el tiempo de la paja que nos aislemos del mundo las tias entraran en estado dedesesperacion, xq durante un rato ningun hombre les ace caso, y es mas probable que akella tia q pasa de nosotros despues de no acerle caso durante el tiempo de la paja solidaria muestre mas interes en nosotros, por haber pasao de ella, y kiera kedar con nosotros pa follar. Son asi de putas.

Pues eso no me falleis el miercoles a las 11 d la noche.

NOTA: esto NO es un evento homosexual. la paja solidaria debe hacerse en soledad y sin webcams, aunque cada uno podra utilizar para estimularse material pornografico o pensamientos de lo que el prefiera.

Lugar:Casa propia.

Ahí queda eso. Tocate o nabo (e nunca mellor dito)

Hago ¡chas!

2008-12-01T15:07:00.002+01:00

Tiña eu antes un blog moi bonito e moi rosa el, cheo de sandalias, no que contaba que antes de morrer gustariame poder votar por Berlusconi. Resulta que teño un amigo hispanoitaloargentino (o que imos denominar como "pequeprix") ó que lle intentei comprar o voto. Negouse. Tamén intentei convencer ás primas de ovis para que votaran por McCain (e a verdade é que non me extrañaria que o fixeran). Todo isto ven a que o domingo cando acabei de traballar collín un periodico imparcial e ecuanime como pode ser El Mundo, e atopeime con esta nova, digna da sección de noticias estúpidas de cachote (anteriormente coñecido como Miguel Angel Muñoz).

Berlusconi se inventa una "pornotasa" contra la crisis.

Como dicían nas manifestacións estas da AVT "Berlusconi, no en mi nombre"

Memorias dun esquelete

2008-11-28T12:48:00.000+01:00

Un ollo de vidro... Lembro que cando ía en quinto de EXB (é moi triste pero resultame máis fácil calcular os cursos que os anos) pois fixen un curso de mecanografía. Destes míticos que facía unha empresa chamada PRISMA ou algo así. Ó principio Deus separou a luz das tinieblas e nos tiñamos que facer exercicios do tipo "aqqa azza swws sxxs", colledela idea ¿non? Pois tempo despois, cando xa tiñamos algo máis de soltura tocabanos repetir e repetir os mesmos textos. A min personalmente de entre as opcións escollidas gustabame o de un ollo de vidro, ainda que desgraciadamente o que me tocaba sempre era un autentico coñazo: un juego sabio, el ajedrez.

Chegados a este punto algúns xa saberdes por onde van os tiros. Para os que non, pois comentar que o sabado boteille unha partida de xadrez ó meu archienemigo deportivo cachote. Evidentemente gañei . Pero eso non e o importante. Nin que me retire invicto como Rocky Marciano, o que pasa e que vin unha xogada que me cheirou un pouco a chumino. A movida esta de mover dous peóns na xogada inicial. A ver... O domingo pola mañá fun a traballar (a seguir malgastando a miña xuventú e todo eso) e resulta que a loteria de Nadal que temos a vender na cafetería non e a loteria da cafeteria do centro social de Padrón. A loteria que temos a vender é a do clube de xadrez de Padrón, porque o meu jefe (un de tantos) e o presidente do clube de xadrez, e os fillos (que traballan conmigo) son xogadores. Un deles incluso ten o titulo de Maestro FIDE (o terceiro nivel máis alto no tema do xadrez). O outro ten a puntuación suficiente para optar a Maestro Candidato (o cuarto nivel) pero como o acaban de crear ainda como quen dí (non ten nin definición na wikipedia), e el esta retirado do tema de xogar (ahora e arbitro) pois non llo deron. Asique o domingo pregunteilles pola xogada en cuestión. "Onte botei unha partida de xadrez e vin que alguen, na primeira xogada...""moveu dous peons o mismo tempo ¿a que si?, pois dille que non ten nin idea. Si buscas no reglamento do xadrez xa che di que na unica xogada na que podes mover duas pezas á vez é o enroque".

E eso, que como aquí estou para difundir cultura pois xa sabedes. Para abrir solo un peón (lin por ahí nun foro un fulano que preguntaba si na primeira xogada, igual que se poden mover dous peons, si se poden mover os dous cabalos, coas risas xeralizadas da peña). Tamén preguntei polo tema este que comentaban de que o importante e dominar o centro. E eles puxeronme un simil que todos entenderemos. Ser e unha boa estratexia para gañar, non che asegura que vaia ser asi pero tes posibilidades. É como o Real Madrid, que ganou unha liga con Emerson e Diarra.

Ah, e si queredes esmerarvos no tema do amigo invisible pois ahí vai un detalle relacionado. Deica!!

Anuncios por palabras

2008-11-22T20:54:00.002+01:00

1. Ante o próximo campeonato de truco de Catoira (dos P.I.S.) buscase parexa algo-semi-pseudo-profesional no tema da baraxa, e a ser posible amateur (ou lolita) no tema do alcol. Gratificarase cun mínimo dun quinto fresquiño e un máximo de 300 euros (e un quinto fresquiño). Interesados chamarme antes do viernes (que se non quedo a chapar en Vigo).

2. Ante o marabilloso calendario lectivo que se me plantea, buscase xente que queira ir de viaxe a principios de febreiro a calquera sitio (vuelo en compañia de baixo coste). Para isto hai certo marxe de tempo, pero comunicadevos comigo (comentario, chamada, correo, msn, correo ordinario ou fax, se ben e certo que empleando este último sistema non conseguiredes poñervos en contacto comigo).

Pois eso chavales, que estes días andarei liado e tal asique probablemente me pase pouco por aquí a actualizar e esas cousas, pero a partires de febreiro ofrezome ó que faga falta. Bicos e ata máis ver.

Hago ¡chas!

2008-11-20T13:41:00.000+01:00

Que o grande Alberto Montt é un tipo grande, é algo indiscutible. Asique se alguén non tivo o placer de pasarse polo enlace que deixeí ahí polo lado pois vouvos poñer un claro exemplo da súa maxestuosidade (e de paso crear un pouco de polémica).

Atún y chocolate

2008-11-15T17:51:00.004+01:00

Ola xente indefinible que vos pasades por aquí. Comentar que facendolle un certo caso a Oviguan vou reducir o número de entradas na paxina principal (unha pena a verdad...) pero supoño que os vosos navegadores e conexións a internet o agradecerán (menos Chaves, que se cadrá non terá excesivos problemas no Cesga). Tamén comentarelle a Oviguán novamente (por si lle interesa) que os espaguetis si levaban atún. O que iamos. Resulta que o luns teño un parcial de materiales (unha chorrada) asique non me vou explaiar en exceso, se non que simplemente vos vou deixar unha serie de datos para que reflexionedes.

Resulta que ahí atras apunteime á escola de idiomas (tamén me apuntei o gimnasio pero esa é unha historia de ciencia-ficción que contarei un día cun gin-tonic na man). Como me gusta facervos participes das cousas que me pasan na vida pois tiña idea de contarvolo por aquí, e para iso decidira facer unha pequena chorrada e colocar esta foto.

E bueno, desto xa fai un par de meses. Recordo que atopara esta foto en meneame pero non sabía exactamente o título, asique puxen no buscador de meneame "la mitad de los gallegos no sabe una lengua extrajera", e bueno, de todolos resultados obtidos estes son os que mais me chamaron a atención:

-A mitade dos norteamericanos vivíu unha experiencia espiritual. Isto é algo que non me sorprende tendo en conta o seguinte titular...

-A mitade dos norteamericanos non cren na evolución. Eu personalmente supoño que se trata da misma mitad dos norteamericanos. Sen embargo cando un se pon a pensar... si estes cren tanto en Dios... malo sera que outros non crean nadiña ¿non? bueno, ou que crean, pero pasen bastante do rollo. Pois bueno, así é.

-A mitad dos brasileños desconoce o nome do papa (pero un cuarto quere velo). E como si a final da copa a xoja o Real Unión co Poli Ejido, e dicir, sudanola a todos, pero acabaremolo vendo. ¿E por qué? Pois porque o fuchibol e cultura, asique todo o mundo o verá, menos os madrileños, porque segundo esto...

-A mitade dos madrileños non queren saber nada da cultura. Creo que solo lles molan as estatuas de Franco porque son moi patrios eles. Tan patrios que seguramente tamen contribuan bastante a esta estatistica:

-A mitade dos xoves non queren inmigrantes nas suas clases. ¿E eso porque será? Haberá quen diga que cheiran raro, pero á vista do seguinte enlace...

-Case a mitade dos españois non se ducha a diario. E realmente é un tema que me fascina este. E tendo en conta que xa nos adentramos no que é a escatoloxía pois ahí vai un ultimo dato:

-Case o 10% dos fogares españois non usan papel hixienico. mmmm... mmmmm... Un calculo rapido(e seguramente inexacto, pero para Fermi valeria). Si un 10% dos fogares españois non usan papel hixienico podemos pensar que un 10% dos españois non usan papel hixienico (sobre catro millóns e medio). Tendo en conta que a mitad dos españois non se ducha a diario podemos chegar a pensar (aplicando estatistica basica) que hai mais de dous millons de españois, que nin se duchan nin limpan o cu. ¿Inquietante a que sí?

Non sei si andarán ben os enlaces (e que estou facendo esto co touchpad e mata a cristo) se non buscades en google e xa vos aparecerá algo deso, pero bueno. Un último detalle sobre o periodismo (hoxe parece que vai de eso).

Resulta que a semana pasada no San Teleco (día que cenei os espaguetis con atún) estabamos falando e Lucia tivo que ir a aliviar (a unhas cabinas que puxeron no medio do campo), e cando volveu dixo entre risas. "Pobriña, había unha rapaza no baño, abrín a porta e veuselle todo, e todo o mundo a mirar, jajaja". Ó que Brandan lle respondeu "Joder, si dis pobriña pois non te rías, como si o do telediario para contar o accidente de Baraxas empeza con un saben aquel que diu que va un avión...". Pois o mítico Maxim Huerta tivo un marabilloso detalle este día no programa de Ana Rosa. Estaba Ana Rosa falando sobre os tipos de chocolate e movidas así, e cando acaba dalle paso ó Maxim. Resulta que Maxim tiña que falar de outra cousa, pero consegui enlazalo (lastima do video). "Ay, que poco chocolate ha podido comer esta niña. Les estoy hablando de la pequeña Mari Luz".

Hai queda eso. Tocate o nabo...

Hago ¡chas!

2008-11-12T12:32:00.002+01:00

Doume conta de que non comentei nada da crise por aquí, supoño que será porque xa está todo dito. Se cadra tamén ten que ver non me entere de que vai. Bueno, non me enteraba mais ben, porque en si home si atopei todo o que sempre quixechedes saber sobre a crise, e nunca vos atrevichedes a preguntar.

Los discursos demoledores

2008-11-08T01:16:00.003+01:00

Los discursos demoledores é unha obra do finadiño de Protagoras (485 a.C. - 411 a.C.). E unha obra que podo dicir que si que lin enteiriña. Bueno, enteiriña non, solo a parte que se conserva. Para facervos participes vouvola poñer aquí:

πάντων χρημάτων μέτρον ἔστὶν ἄνθρωπος, τῶν δὲ μὲν οντῶν ὡς ἔστιν, τῶν δὲ οὐκ ὄντων ὠς οὐκ ἔστιν

Non dudo da vosa sabiduria, pero a traducción e esta:

El hombre es la medida de todas las cosas, de las que son en cuanto que son, de las que no son en cuanto que no son.

E é todo canto queda desa obra. É unha frase que creo que escoitei por primeira vez alá por 3º de BUP (1º de Bachillerato para ás victimas da LOGSE) e que me sigue vindo á mente con certa frecuencia. Generalmente cando me discuten si algo é bo ou non suelo recurrir a esa frase. Suelo afirmar rotundamente si algo e bo ou malo, simplemente si algo me gusta pareceme que e bo, e si non me gusta pareceme malo, importandome bastante pouco o que diga a crítica (non sei quen lles deu ós críticos o poder de decidir entre eles que está ben e que non). Por eso afirmo rotundamente que o jueves (San Teleco), no piso de Lucia, e tras cenar uns marabillosos espaguetis con negrita-limon (curiosamente non me gusta o limón), descubrín unha boa canción.

Hoxe (Santa Cecilia), fai un par de horas reclamou a miña atención. Hola, busco distracción, eso no quiere decir que tengas que entretenerme, simplemente que hablar contigo es entretenido. Nese momento sentinme un home objeto (e polas miñas caracteristicas fisicas poderiaseme catalogar como objeto contundente), sin embargo accedín. Ofrecinlle os meus trucos de maxia, os meus malabarismos, a miña nariz de pallaso e algúns encantos máis. Falamos de depilación (dun tempo a esta parte e un tema que trato bastante) e ofrecinlle o meu novo descubrimento músical, e ela dixo espero que sea buena música. Entón surgiu Protagoras, e un dos temas que máis me gusta discutir: arte y literatura (o que veñen sendo as prejuntas marróns do trivial). Discutimos a necesidade (o meu entender inexistente) de poñerlle números á calidade da arte, e intentou convencerme de que é posible, pero non a crin. Entonces desvaneceuse. Escribín esto e deiteime (supoño, ainda non o fixen pero penso que é o proximo paso). Creo que ganei a discusión.

Hago ¡chas!

2008-11-06T10:21:00.007+01:00

Para os aficionados ó "Para ti que eres joven" comentar que o ínclito Manel Fontdevila ten un marabilloso blog en Publico.

Hago ¡chas!

2008-11-03T18:10:00.003+01:00

Como este fin de semana estiven (e por esta orde) borracho, enfermo e cansado non vos vou obsequiar cun novo calculo estatistico destes que teño en mente. Cálculos como os que facían en friends sobre as probabilidades de que lles tocara a lotería.

En fin, a ver se para a semana. Hoxe solo vai unha foto dunha boa trompa con sentimiento (en outra voda máis de Marquiños)

Deica a semana (salvo que se me ocurra algunha trapallada breve entremedias)

La chica que soñaba con una cerilla y un bidón de gasolina

2008-10-27T13:14:00.000+01:00

Ola boas! A min sucedeme con esto dos libros que me acaban seducindo polo título. Ti vas pola calle andando e topaste cun libro que se chama La chica que soñaba con una cerilla y un bidón de gasolina e acabas pensando que o tes que comprar (ou esperar a que cho regalen, asique a ver si vos animades). Máis todavía si cando chegas a casa colles o google e te pos a buscar polo autor. Stieg Larsson. Vaia pobre diablo. Toda a vida traballando de periodista e ahora que se lle deu por sacar tres libros vai e morre (antes de que lle publicaran ningún dos tres). Pero claro, o libro por supuesto que nin o comprei (espero que mo regalen) e moito menos o lin. Nin siquiera a sinopsis. Entón a miña maquina de pensar puxose a cavilar. ¿Qué lle pasará á pobre rapaza?¿Por qué choras? E claro, a min vivir con intrigas non me vai asique busqueime unha teoría valida. A rapaza ten problemas co seu pH vaginal (para min e unha teoría válida). E para os de 20minutos seguramente tamén (ahh, apunteime no concurso de blogs de 20minutos, sin exito todo sexa dito).

O bo de vivir nunha ciudad (se cadra e o único bo que ten) e a prensa gratuita, onde podes atopar barbaridades como esta que escaneei do periodico anteriormente mencionado, posto que non o atopei na sua edición dixital.

Cando ves que van resolver 5 cuestións sobre o pH vaginal e solo contestan a 4 xa da que pensar a verdad, porque ou non saben contar ou non saben moito do tema (pero para eso estou eu, fuente inagotable e inigualable de sabiduría e un ego desmesurado, todo sexa dito). Imos analizar o que nos contan e despois eu vouvos contar a verdad nun par de puntos nos que discrepo.

1.- Contan que o pH e unha escala de medición que vai do 0 ó 14 (esto e mentira pero tampouco imos entrar no tema), que o neutro é 7 e que o ideal é que sexa ácido. Eso e como si che ven un chino e che prejunta ¿e lo que é unha tortilla? e ti dislle "unha tortilla é unha comida que pode estar moi feita ou pouco feita, hai un termino medio pero é mellor pouco feita" E dicir, que quedas como estás. Outro detalle e que o ácido por norma xeral e unha cousa mais ben corrosiva, asique eu si fora o redactor houbera posto a palabra "ligeramente" no medio, para que a xente non pense que para ter un pH vaginal adecuado sexa necesario levar unhas brajas de aluminio.

4.- O chegar á menopausia ó parecer perdese o pH, motivo polo cal os medicos recomendan tratamentos especificos a base de estrogenos. A ver, esto dijoo de todo corazón: a todas aquelas menopausicas que perdichedes o pH, desexovos de todo corazon que o atopedes. Vouno explicar cun simple silogismo. O pH é unha característica propia de calquera solución. Sempre que hai unha solución hai un fluido. Si non hai pH non hai solución. Non hai fluido. Isto implica que o que ven sendo o chumino atopariase nun estado de petrificación. Asique o normal seria que o medico en ves dun tratamento de estrogenos recomendara un martillo e un cincel.

Ante tal cantidade de barbaridades dos fulanos do 20minutos dixenme eu "vamos impartir sabiduría y sapiencia". E puxenme a investigar para ver que é o que pasa realmente ahí abaixo. Atopei esta magnifica entrada nun blog na que se nos fala do pH vaginal, ese gran desconocido. Deixovos unha captura de pantalla para os que sexades tan vagos como para non clickar no hipervinculo anterior.

Aquí contasenos que na vida da muller, o pH vaginal experimenta certos cambios. Cando ainda non ten mobil ten un pH sobre 7 (ata a adolescencia), cando empeza a usar tangas ponse entre o 4,5 e o 5,5 para mellorar a flora e evitar que haxa fauna. E cando empeza a ir á luna e usar Tenna Lady pois ponselle outra vez en 7. Durante o periodo fertil, nos días en que as tipas se sinten chof o pH ese ponselle tamen en 7. ¿que conclusión non cientifica podemos sacar de aquí? Que cando vas á leira e botas nitramón (para que o pH se volva máis básico) os repolos empezan a medrar hermosos e felices. Evidentemente esto é unha metafora que non vou desarrollar.

Cando estaba buscando na edición dixital do 20 minutos ese artículo pa non ter que escanear o periodico curiosamente din con este outro articulo.

Bo plagio do blog que puxen arriba e chavales... Joder, sodes un periodico que se reparte en toda España, ben vos podiades molestar un pouquiño. E non falo desde o rencor de levar solo un voto no concurso de blogs e estar na posición 1040, dijovolo como un fulano que vos le todolos días no baño (cando teño a psp sin bateria claro).

Bueno, pois chejou por hoxe. Pero como estiven investigando bastante sobre o tema e atopei cousas "relacionadas" a ver si dentro dun par de semanas vos falo do inutil que é o orgasmo femenino evolutivamente falando.

Veña xente, a coidarse.

2008-10-25T21:11:00.003+02:00

Por algunha extraña circunstancia a conexión vaime coma carallo (pene). Polo cal o meu proxecto de entrada desta semana retrasarase un par de días como mínimo. Non pido disculpas nin nada polo estilo porque aquí mando eu, non hai guión e máis ou menos faise o que a min me sale das pelotas (testiculos). Saudiño dende o Sadar e si tendes janas de ler comprade un libro.

Morir de glamour

2008-10-18T21:00:00.004+02:00

Morir de glamour é un libro de Boris Izaguirre. Este concretamente que vos poño aquí abaixo.

Con una prosa magnífica, divertida y rigurosa, Boris Izaguirre rompe una lanza a favor de la actitud transgresora y libertaria del verdadero glamour. Morir de glamour no sólo es una crónica desternillante e inteligente de la España de los últimos años, sino es un canto a la vida, al sentido de lo divertido y al deseo de transformarse. Esto é o que din os da casa do libro sobre Morir de glamour (que ainda está barato de carallo).

Personalmente tratase dun libro que non lin (oh sorpresa), pero que sin embargo si estiven a piques de comprar, en xuño ou así (si alguen se anima a regalarmo pois xa sabedes que o meu cumpleanos está a tiro de pedra). Era para regalarllo a Cachote polo seu cumpleanos pero sin embargo compramoslle outros dous obxetos que curiosamente están ainda no caixón da miña mesilla de noite (non desesperes home, algún día dareichos).

Aparte de todo eso pois para min é un libro mítico (como La mirada oscura para Santi), máis que nada porque era unha expresión que antes utilizaba bastante, metendome coa peña que podemos definir como fashion victim. Pois bueno, facía tempo que non utilizaba esta expresión, pero veume á cabeza ahí atras por dous motivos.

O outro día fun botar unha pachanguilla ó futbol ata o arenal (zona pija onde as haxa) e comprobei que a miña forma física, aparte de redondeada e bastante deleznable, a pesar dos meus dous goles, ainda que un foi un pouco así facendo trampa (ía centrar Germán e berro eu ¡ponma pa chilena! os rivales empezaron a rirse imaginandose a un baldreu coma min facendo unha chilena, e rematei de cabeza). Sin embargo nesa pachanga non todo foi gloria e éxitos deportivos. Tamén me din de conta de que son un autentico pordiosero. Xa me dera conta no decathlon cando ovis, dragostea e mais eu compramos os mismos tenis e dixen eu antes de probalos "a ver si hai suerte e levo os calcetins do mismo color... pois non, non hai suerte" porque por norma xeral non lle busco a parexa ós calcetíns. E xogando o futbol deuse conta disto un fulano que levaba as medias case ata a rodilla, así en plan profesional. E eu a verdad sentinme un pordiosero. Á maña seguinte fun comprar calcetíns, xa vedes, morir de glamour.

O outro detalle polo que me veu á cabeza a frase foi algo que me pasou o mercores na escola de idiomas. Como ainda estamos empezando o curso pois tocan as típicas chorradas que se fan cando estudias un idioma. Describir á persona que temos diante. Para describila decidín observala con detenimiento. Era unha chavala bastante nova. De cara normal. De tetas ben (o de describir á peña daseme de puta madre como podedes observar). Pero decidín fijarme un pouco máis. Resulta que tiña o brazo cheo de pulseras. Dende a muñeca ata o codo. Pero decidín fijarme un pouco máis ainda. Resulta que unha desas pulseras non era pulsera. Era un tenedor enrollado. Así tal cual, sen máis explicación. Tipo Paco Clavel. Morir de glamour pero eso é outro tipo de competición. Niveles que nunca alcanzarei.

Hala veña. Un saudiño.

Ah, antes de irme, perdón por non haber escrito hoxe pola maña unha entrada chamada El pianista de Varsovia (quedará para outro día...). Hala, ahora si que marcho. Bai bai suiris.

Matando cabos

2008-10-11T11:17:00.007+02:00

Ola corazones. Hoxe vou escribir parrafada porque onte Jimius criticou arduamente o estilo literario este dos hago chas, asique vou intentar contentalo. Supoño que xa non lle parecerá tan ben a Marcos e tal pero bueno, tampouco son estilo Homer (Oh! mirame!!! hago feliz a la gente, soy un hombre mágico, vivo en el país de la felicidad en una casa de gominola en la calle de la piruleta). Ademáis facía tempo que non soltaba parrafada e hoxe vaille tocar mais que nada porque hai bastante xente que me nombra nas últimas entradas dos seus blós, por exemplo:

- Cachote: fai dous meses así que non escribe, e si realmente se planteou abandonar esta vida terei o honor de ocupar a sua última frase escrita. E se cadra dedicolle outro top 5 de lamparons que hainos fermosos.

- Dani demilio: utilizame vilmente para roubar enlaces pero a cambio inculcame cultura músical da que non teño (e francamente sobreviviría sen ela). Teño certo resquemor porque a entrada se chame "sin sustancia" pero polo demáis todo correcto (xa me cebarei co seguinte)

- Javier Seijas: Aaay Seijas Seijas... era de esperar, te tiendo la mano y me la muerdes. Eso implica que tras rajar de min o indecible vou ter que poñer algunha imagen vengativa contra a túa persona e desgraciadamente trijillas vai sufrir o daño colateral. Ou non. Onte a peña pedia fotos comprometidas de triji asique...

Como se entere tua nai dos mariconeos os que te dedicas... En fin, a outras cousas.

Onte Jimius dixo o de imos á fluvial a contar os coches, ti contas os rojos e eu conto os blancos. Era unha frase destas que pretenden provocar risa (quero comprar unha maquina desta de risas de lata das das series, pero que sea de bolsillo). Sin embargo, fai un par de horas levanteime, consultei o correo e como todolos dias había un de infoempleo (si traballo sobra...) tiven que facer unha captura de pantalla do choio que me ofrecen. Deixovola aquí e dedicolla a Jimy, por se quere cambiar de choio (supoño que non fai falta explicar esto, pero si non sodes capaces de ler o que pon dadeslle un click e xa volo ajranda, marabillas da técnica).

Marabilloso ¿a que sí? E mira que ben se me ve o antivirus alí abaixo na esquina. Jodete Seijas e formatea, borra toda a pornografia gay que tes e todo iso...

Pero bueno, imos deixar o tema porque no todo va a ser follar, e como me estou metendo coa peña e non me estou metendo nada conmigo (que xa e raro a verdad) pois deixovos aquí un documento (de aquellos polvos vienieron estos lodos).

Deica a próxima. ¡Salud! (e un pouco máis de suerte)

Hago ¡chas!

2008-10-08T12:02:00.002+02:00

- ¿Y ahora como hago para rellenar lo de la matrícula en donde pone padre? Porque mis padres están divorciados y mi madre se volvió a casar, y ahora el marido de mi madre es mi tutor legal. ¿Qué hago?

- Calla... que yo soy adoptado y me llevo con mis padres biológicos...

Hago ¡chas!

2008-10-04T14:19:00.002+02:00

-Moi, ¿tú entiendes de mecánica?
-A verdad e que non. Cando se me escarallou o coche en Caldas abrín o capó para ver e dixenme: "ahh, pois si, a roda de repuesto ten aire".
-Tanta ingenieria y tanta ostia para nada. Es que el otro día atropellé un gato y ahora el coche me hace un ruido raro en las ruedas de la derecha. Supongo que en la de delante tengo medio gato... y en la de atrás el otro medio.

Hago ¡chas!

2008-10-02T04:50:00.000+02:00

Teño que comprar leite, pasta de dentes, un cortauñas, suavizante para a roupa e un par de pilas pequenas (quedei sin posits para facer a lista da compra).

Tamén teño que comprar posits.

Hago ¡chas!

2008-09-30T22:07:00.001+02:00

Eu mido 1,78 con 03 ás 5 da tarde, descalzo e con calcetíns.

A pesar da precisión, carecemos de datos meteorolóxicos como presión atmosférica, temperatura e outros de interes xeral como coordenadas xeográficas e estado da luna.

Hago ¡chas!

2008-09-28T22:07:00.000+02:00

(...) e en 19 anos que levo de taberneiro foi o único cubalibre de caña que vendín na miña vida. Caña con cocacola... e os fulanos viñan traxeados da cena da empresa e tiveron que meterse unha boa mariscada. Pero o cubalibre sentoulle mal e empesou a vomitar e o outro a disirlle "pero que fas, que estas estrajando a comida toda, apreta os dentes e que che sala so a ajuadilla" (...)

Hago ¡chas!

2008-09-26T22:07:00.000+02:00

Me parto, me mondo. Galletas Cuetara no por favor

Hago ¡chas!

2008-09-24T19:41:00.002+02:00

- Tesme que dar unha foto.
- Unha foto... unha foto... mmm, solo teño co pelo largo.
- ¿Largo? ¿Moi largo?
- Así do estilo "son adorador de Satán e levo tres meses sen ducharme"
- ¿Adorador de Satán? ¿Que hai que facer para ser adorador de Satán? ¿Levar crucifixos ou cousas así?
- Non, chega con que adores a Satán.

Hago ¡chas!

2008-09-22T00:00:00.002+02:00

Con diferencia a mellor foto da voda (arte conceptual da man de J. Changüí).

Hago ¡chas!

2008-09-20T22:07:00.001+02:00

- ¿De onde sodes vos?
- Eu son de Cesures, pero o nucleo duro e de Valja.
- Nos somos de Chantada.
- Joder, vaia tirada ¿non?
- Si, pero vimos de despedida, somos os que traemos un torero.
- Ahh, nos somos os que traemos un superman.
- Si señor, hai que disfrazalos...

Volver

2008-09-18T22:07:00.003+02:00

Que hai zagales (empleo este termino ampliamente culterrimo para non parecer un calco de Daniel). ¿Acordadesvos de min? Son aquel rapaz (antiguamente melenillas) afecionado o bacardi e que rexentaba esta taberna. Pois estou de volta. Intentarei darlle algo de vidilla a esto novamente porque a pesar de non pisar esto dende finais de agosto a peña seguiu entrando nun bo número. Señal de que hai moito tempo libre ou moitas ganas de ler tonterias (se vos mandaran ler o Quijote sejuro que o liades...)

Hoxe estou cansado que andiven todo o día de compras (joder, que cachondo estou de traxe), asique non vou contar moito, pero nos próximos días seguramente vos comente cousas da despedida de bujias, a boda de xenxo, a paliza que lle metimos seijas e mais eu a Rut (sin hache), a paliza que me meteu Ruth (con hache) e moitas cousas mais neste mundo de maxia, alegria e ilusión que creo coa miña marabillosa prosa. Calquera dia fajo unha entrada en versos alejandrinos, rima consonante, que e como quería facer o proxecto. Esto quedoume fora do top 5 de plans estupidos (sejuramente haxa novas edicións deso e de lamparóns)

Programei a encuesta para que rematara hoxe, día no que tiña previsto actualizar esto, para así ver o resultado definitivo. Curiosamente todo o mundo apostou polo que ven sendo o dolor físico (concretamente o meu), motivo polo cal vou pasar ampliamente de vos (xa sabedes, tendes voz pero non voto, e voz tampouco moita a verdad).

Ahh, e para os que precisedes axuda o sabado aquí estou eu para arrejlarvos un pouco a vida (a ver si espabilades que tampouco vou vivir sempre)

Veña fans do deporte, vemonos na chanteclair (9 días...)

Hago ¡chas!

2008-08-31T03:39:00.004+02:00

Ola xuventud. E eu que podía estar vendo a Pimpinela en Valja... Resulta que hoxe marcho xa para Vigo, e como seguramente van pasar unhas 3 semanas sin que solte barbaridades por aquí pois simplemente avisaba para que non vos preocupedes.

Recordarvos que tendes ahí abaixo á dereita (debaixo dos enlaces a outros blogues) a enquisa sobre que debo facer co meu incidente capilar (joder, todo o mundo aposta por arrancar, co que ten que doer...). Pero bueno, si durante a miña ausencia precisades risas gratuítas, ahí vos deixo un video dun can con narcolepsia (é unha tonteria que dura 20 sejundos pero eu partome o cu co pobre bicho).

Bueno, pois esto é o que hai ata o vinte e pico. Por certo, estiven buscando porcos vietnamitas en e-bay e non hai ningún a vender. Tamén busquei en youtube videos de porcos vietnamitas narcolépticos pero tampouco atopei nada. Si neste tempo atopades algo avisademe que estou interesado no tema.

Ata mais ver. ¡Suerte!

Canas al aire

2008-08-26T00:32:00.001+02:00

Ola corazones. Hoxe toca unha desas entradas melancólicas que fago de vez en cando, nas que conto cousas que me rondan pola cabeza. Non pretendo facer rir (como en outros casos) ainda que sodes libres de rirvos de min cando queirades, porque entonces saberedes que my name is The Lord, cuando caiga mi venganza sobre ti.

Quero contar esto porque o sabado bebín un chilín (facía bastante tempo que non ía tan trompa a traballar). Resulta que a xente empeñase en xogarnos os cubatillas as cartas cando realmente somos superiores (pero magnánimos na victoria). En fin, vaia equipo...

E entre o viño da cena e os cubatillas e unhas cousas e outras funme un chilín da lingua, e comenteille os meus extremos algo personal. Algo sumamente personal. Como é posible que empecen a surxir rumores por ahí pois quero contalo aquí antes de que se desmadre o asunto e a xente empese a botar por elas e disir barbaridades. Pois eso, que fai un tempo saiume unha cana nas pelotas. Conta a leyenda que o pelo cano non cae e home, como teño algunha cana tamen na cabeza pois eso consuelame, saber que non vou quedar calvo. Sin embargo o das pelotas e outro tema. Estaria ben que me caira polo da depilación e todo iso. Porque depilar as pelotas non debe ser fácil (máis que nada porque un non sabe onde parar) e sobre todo, non debe ser agradable (non, definitivamente non).

Conta a leyenda tamén (moita leyenda hai solta) que si arrancas unha cana salenche máis, e eso tentame a verdad. Eu son deses que cando teño as pelotas ó aire non podo evitar xogar con elas, e con esa cana riza pois... desenrizo (que non aliso) e solto. E volta a empezar. ¿E si a arranco e se vai volvendo todo blanco? Seria moi cool que din os ingleses. Creo que crearia unha moda como as gafas de pasta ou as converse. A xente in querria ter as pelotas blancas coma min. E que ten que ser como ter a posibilidade de xojar con copito de nieve cando queiras.

Por outra parte, e tendo en conta que teño pouco pelo polo corpo (dixome triji que o parecer teño pouca densidad de pelo... si si, falou o mais indicado...), e maiormente rubio, pois quedaria máis a xogo. Sin embargo tomar a decision de arrancala ou non pareceme xogar a ser Dios. Non son unha unidade de destino no universal capaz de discernir que decisión é a máis acertada. Levo tempo pensandoo e non sei que facer (como con tantas outras cousas). Ijual poño unha encuesta destas que se poden poñer en blogspot aquí o lado para que a xente opine, e despois si eso jrabo un video e enseñovos que fajo con ela: arrancala ou botarlle just for men (que que teña unha cana non quere dicir que non teña que manter o meu estilo e levalo arrejladiño ¿non?). E bueno, esto e o que hai. Sei que aljúns non queríades tanta información e tal, pero bueno, de rejalo vaivos unha foto miña con trenzas (que seica triji non sabia nada de que as fixera).

Pois eso, que xa nos veremos outro día por aquí. (Ó final esto non quedou tan melancolico como eu pensaba...)

Hago ¡chas!

2008-08-23T16:46:00.000+02:00

Lorem ipsum vim ut utroque mandamus intellegebat, ut eam omittam ancillae sadipscing, per et eius soluta veritus.

Hago ¡chas!

2008-08-22T18:40:00.001+02:00

-¡Oh, si! Toca esa...
-Pero que te cres, ¿que son unha gramola?
-¿Lo que?
-Nada, o winamp.

Top 5

2008-08-21T11:57:00.004+02:00

Ola xuventude. Ó top 5 de hoxe teñolle bastante cariño, porque son cousas que tiven en mente durante unha temporada, e que me ilusionaron, pero que non cheguei a facer (pero aínda estou a tempo...). O meu top 5 de hoxe chamase "Os meus plans máis absurdos". Son esas cousas que seguramente vos teño comentado algunha vez, ou se cadra nunca, pero bueno, cando me viñeron á cabeza pensei que sería capaz de conseguilo, por estúpido que fora. Comezamos:

Top 5. Sempre quixen facer cousas como estas.

Durante unha temporada no traballo intenteino pero a verdad é que non se me daba, e ademáis non sei si hai algun tipo de manual por ahí que explique como se fai. Non sei, a verdad é que a esto estivenlle dando aínda bastantes voltas.

Top 4. Vai para un plan bastante recente, e que xa comentei neste blog: cometer o crime perfecto. Creo que é algo que podo ir dando xa por abandonado. A pesar de todo teño na carteira unha tarxeta do "xogo das bendicións" que é unha especie de trivial relixioso no que explican que o sacrificio de Xesús foi perfecto porque a victima era perfecta. E claro, como perfecto non hai ninguén o de cometer o crime perfecto está complicado.

Top 3. Viaxar a Xapón. Si esperades que diga aquí hoxe barbaridades sobre os avións pois estade tranquilos, que eso xa o fixen onte. Realmente tiña ganas de facelo, e ademais e economicamente viable. O que xa non e viable e que aljen máis veña (porque ser é unha pasta) e ademáis todo o mundo anda liado (pero bueno, dende aquí lanzo a invitación, si alguén se quere vir a Xapón e dispón de 1700 eurotes que me avise).

Top 2. Facerme zurdo. O parecer (conta a leyenda) eu de pequeno era máis ben zurdo, pero como me sentía raro en parvulitos porque todo o mundo pintaba coa outra man pois eu esforceime en facerme diestro. E aínda ahora fago bastantes cousas coa esquerda. Cousas que non sabería dicir cal e a forma de facer dun diestro ou dun zurdo. Estas cousas son barrer, sacar patacas e, en xeral, cousas que requiren mango. Ainda que se cadra e que teño tan pouco costume de facelas que as fago mal. E claro, como xa me cambiei de zurdo a diestro dunha vez... ¿por qué non vou ser capaz de volver a facelo? O meu plan era simple, comprar cuadernillos Rubio (dos de caligrafia, non dos de multiplicar e cousas así) e dedicarlle unha horiña todo-los días a facelos coa man esquerda. Desistín cando descubrín que Rafa Nadal se fixo zurdo (e non quero plagiar)

Top 1. Cambiarme o nome. Realmente non é cambiar o nome, realmente quero aumentalo. Un Moisés John Barreiro Castro, ou Moisés Jonás Barreiro Castro. Non sei. Quería poder firmar como Moisés J. Barreiro Castro, para que a xente que no me conoce quedara a pensar que carallo significará esa J. (valería calquera nome menos Jay, aceptaría incluso un Jennifer ou Jasmina). Desgraciadamente o documentarme para o tema descubrín que Michael J. Fox tamen se puxo a J. porque lle saiu do nabo. Asique outro marabilloso plan para o tacho.

Dicían os mandamientos cara o final que (e digo de memoria): "Estos diez mandamientos se resumen en dos: amarás a Dios sobre todas las cosas y al prójimo como a ti mismo, amén." Pois eso, ese Top 5 absurdo resumese en un: "Moisés J. Barreiro Castro cometerá o crime perfecto en Xapón, coa man esquerda, tras facer unha figura coa espuma dun café, tamén coa man esquerda". Ou non.

Pois eso, por hoxe non conto máis nada. Deica outro día. ¡Salud!